10-09-11

Waardig sterven

LEIF, waardig sterven, euthanasie

In de De Morgen van 9 september verscheen het verhaal van Dora De Bruycker (81), die koos voor een waardig levenseinde. “Euthanasie blijft een taboe. Maar iemand platspuiten tot hij sterft, dat kan wel”. De vasculaire dementie beroofde de intelligente vrouw van haar waardigheid. In één van haar heldere momenten regisseerde ze haar levenseinde. De vrouw trok haar lievelingskledij aan, at een kramiekse en ging toen rechtop in een zetel zitten. Ze wou niet neerliggen in een bed. Ze dronk een drankje met barbituraten. Omdat de tijd tussen de coma en het overlijden langer dan een half uur duurde, kreeg ze nog een inspuiting van haar huisarts. De vrouw had haar zin gekregen om niet in pampers, willoos overgeleverd aan andermans wil, te sterven.

Dokter Marc Cosyns meldde haar overlijden aan de Federale Controle- en Evaluatiecommissie, maar gaf het bewust niet als euthanasie aan om het debat omtrent een waardig levenseinde leven in te blazen. Katholieken kunnen nog steeds niet omgaan met andermans beslissing om voor een waardig levenseinde te kiezen. (In augustus van dit jaar weigerde Pastoor Norbert van der Sluis in Liempde (Noord-Brabant) een uitvaart te verzorgen voor een man die voor euthanasie gekozen had). Het is een typisch kenmerk van godsdiensten dat ze hun moraal aan de anderen willen opdringen. De katholieke moraal houdt van het lijden – het zijn kussen van God (dixit Moeder Theresa) - en dat wil men zo lang mogelijk rekken. De christelijke moraal heeft zich aan de tijdgeest moeten aanpassen en aldus is het platspuiten van patiënten – de palliatieve sedatie - een aanvaardbare christelijke praktijk geworden.

Indien iemand kiest om een zorgbehandeling te stoppen, dan stelt zich de vraag waar zich het verschil steekt tussen het traag laten sterven als gevolg van sedatie of als gevolg van versterven door uithongering en het toedienen van een middel dat de dood bestendigt? Het is niet aan de anderen daar over te oordelen, maar wel dient dergelijke keuze bij de mens in kwestie zelf te liggen. De wetgever dient er voor te zorgen dat de mens zelf in alle vrijheid kan kiezen en dat hij/zij in zijn keuze niet gehinderd wordt door gelijk welke filosofische strekking (van de anderen). In die zin dient het aanmaken van een levenstestament aangemoedigd te worden. Door middel van dergelijk testament kan men aangeven welke behandeling men kiest als men zelf niet in staat is om een redelijk oordeel te vormen. Men bepaalt zelf de keuze in plaats dat men de moeilijke keuze aan de anderen overlaat (katholieken zullen met graagte dergelijke keuze voor jou willen maken. Door het redden van andermans zieltje krijgen ze zelf meer respijt in hun hemeltje).

Ik heb het volgende in mijn levenstestament gestipuleerd: “Indien ik in een situatie terecht kom, waar ikzelf niet meer over mezelf kan oordelen en de situatie is van die aard dat er geen zicht op een bewust en waardig leven nog mogelijk is, dan wens ik dat elke behandeling stopgezet wordt en dat een arts mijn levenseinde door middel van euthanasie bespoedigt”.

Je kan beter zelf kiezen voordat anderen voor jou gaan kiezen.

DeDruppelDieDeEmmerDoetOverlopen.jpg