03-12-08

Akelige jeugd

CaveCranium023
Onlangs las ik een wel akelig gedicht. Een akelig maar wel een mooi gedicht. Een mooi, akelig gedicht. Eigenlijk ook wel een mooi akelig gedicht. Hier treft ons de magie van de poëzie. We worden betoverd door
de schoonheid van de akeligheid. Of zou het een akelige schoonheid  wezen?

rat1

Mooie jeugd


De mond van een meisje dat lang in het riet gelegen had,

zag er zo afgeknabbeld uit.

Toen men haar borstkas openbrak, zat haar slokdarm zo vol gaten.

Tenslotte vond men in een loge onder het middenrif

een nest met jonge ratten.

Een tenger zusje had de dood gevonden.

De rest leefde van lever en nieren,

dronk het koude bloed en had

hier een mooie jeugd achter de rug.

En mooi en snel kwam ook hun dood:

men wierp ze allemaal het water in.

Hoe de kleine snuiten piepten!


Gottfried Benn


rat1

 

Schöne Jugend


Der Mund eines Mädchens, das lange im Schilf gelegen hatte,

sah so angeknabbert aus.

Als man die Brust aufbrach, war die Speiseröhre so löcherig.

Schliesslich in einer Laube unter dem Zwerchfell

fand man ein Nest von jungen Ratten.

Ein kleines Schwesterchen lag tot.

Die anderen lebten von Leber und Niere,

tranken das kalte Blut und hatten

hier eine schöne Jugend verlebt.

Uns schön und schnell kam auch ihr Tod:

Man warf sie allesamt ins Wasser.

Ach, wie die kleinen Schnauzen quietschten!


Gottfried Benn


 

19:40 Gepost door Ongebonden geest in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: gottfried benn, vrijdenker, akelig, mooie jeugd |  Facebook |