10-09-11

Waardig sterven

LEIF, waardig sterven, euthanasie

In de De Morgen van 9 september verscheen het verhaal van Dora De Bruycker (81), die koos voor een waardig levenseinde. “Euthanasie blijft een taboe. Maar iemand platspuiten tot hij sterft, dat kan wel”. De vasculaire dementie beroofde de intelligente vrouw van haar waardigheid. In één van haar heldere momenten regisseerde ze haar levenseinde. De vrouw trok haar lievelingskledij aan, at een kramiekse en ging toen rechtop in een zetel zitten. Ze wou niet neerliggen in een bed. Ze dronk een drankje met barbituraten. Omdat de tijd tussen de coma en het overlijden langer dan een half uur duurde, kreeg ze nog een inspuiting van haar huisarts. De vrouw had haar zin gekregen om niet in pampers, willoos overgeleverd aan andermans wil, te sterven.

Dokter Marc Cosyns meldde haar overlijden aan de Federale Controle- en Evaluatiecommissie, maar gaf het bewust niet als euthanasie aan om het debat omtrent een waardig levenseinde leven in te blazen. Katholieken kunnen nog steeds niet omgaan met andermans beslissing om voor een waardig levenseinde te kiezen. (In augustus van dit jaar weigerde Pastoor Norbert van der Sluis in Liempde (Noord-Brabant) een uitvaart te verzorgen voor een man die voor euthanasie gekozen had). Het is een typisch kenmerk van godsdiensten dat ze hun moraal aan de anderen willen opdringen. De katholieke moraal houdt van het lijden – het zijn kussen van God (dixit Moeder Theresa) - en dat wil men zo lang mogelijk rekken. De christelijke moraal heeft zich aan de tijdgeest moeten aanpassen en aldus is het platspuiten van patiënten – de palliatieve sedatie - een aanvaardbare christelijke praktijk geworden.

Indien iemand kiest om een zorgbehandeling te stoppen, dan stelt zich de vraag waar zich het verschil steekt tussen het traag laten sterven als gevolg van sedatie of als gevolg van versterven door uithongering en het toedienen van een middel dat de dood bestendigt? Het is niet aan de anderen daar over te oordelen, maar wel dient dergelijke keuze bij de mens in kwestie zelf te liggen. De wetgever dient er voor te zorgen dat de mens zelf in alle vrijheid kan kiezen en dat hij/zij in zijn keuze niet gehinderd wordt door gelijk welke filosofische strekking (van de anderen). In die zin dient het aanmaken van een levenstestament aangemoedigd te worden. Door middel van dergelijk testament kan men aangeven welke behandeling men kiest als men zelf niet in staat is om een redelijk oordeel te vormen. Men bepaalt zelf de keuze in plaats dat men de moeilijke keuze aan de anderen overlaat (katholieken zullen met graagte dergelijke keuze voor jou willen maken. Door het redden van andermans zieltje krijgen ze zelf meer respijt in hun hemeltje).

Ik heb het volgende in mijn levenstestament gestipuleerd: “Indien ik in een situatie terecht kom, waar ikzelf niet meer over mezelf kan oordelen en de situatie is van die aard dat er geen zicht op een bewust en waardig leven nog mogelijk is, dan wens ik dat elke behandeling stopgezet wordt en dat een arts mijn levenseinde door middel van euthanasie bespoedigt”.

Je kan beter zelf kiezen voordat anderen voor jou gaan kiezen.

DeDruppelDieDeEmmerDoetOverlopen.jpg

04-09-11

Racistische mercuriale?

migratie, migratievraagstuk

De toespraak van advocaat-generaal Piet Van Den Bon bij de opening van het gerechtelijk jaar bevat een aantal cassante zinsneden. De topmagistraat kraakte het migratiebeleid af, stelde dat de controle op de sociale zekerheid mank liep: “Dat OCMW-uitkeringen dienen om terroristische praktijken te financieren is een ranzig fenomeen”. Hij hekelde verschillende sociale wantoestanden (koppelbazen, mensenhandel, ...) : “dat er vooral in de grote steden een toename is van sociaal- economische destabiliserende praktijken die het voortbestaan van onze rechtsstaat in gevaar kunnen brengen.”. Hij stelde dat: “Er moet dringend nagedacht worden over de vraag hoe lang België de massale instroom economisch en sociaal nog aankan”.

De reacties op zijn boutade waren voorspelbaar. De rechterzijde triomfeerde in hun simplisme dat ze dergelijke zaken al lang verkondigd hebben (ze vergaten wel te vermelden dat er ze nog niets aan gedaan hebben, noch welke oplossing ze in pacht zouden hebben). De linkerzijde ontkende in hun blindheid gewoontegetrouw de problematiek (en aangezien er geen probleem is, hoeft men er ook niets aan te doen) en bezweerde de uitspraken omdat ze een racistische toon zouden hebben. Nog anderen schoten op de de boodschapper: de man wil in de belangstelling staan – de scheiding der machten laat niet toe dat het gerecht aan politiek gaat doen.

De hamvraag van de advocaat-generaal lijkt me legitiem. Welke is de draagkracht van onze sociale zekerheid? Welke maatregelen zijn nodig om die te behouden? Willen we wel een sociale zekerheid? Waar bevindt zich het profitariaat dat op de gemeenschap parasiteert? Niet te vergeten in dergelijke beschouwing: belastingontduiking, ondergrondse economie, sociale uitbuiting, zwartwerk, delokalisatie, ... – voorbeelden genoeg ... Oost-Europese chauffeurs die amper 500€/maand verdienen en de Belgische chauffeurs letterlijk en figuurlijk aan de kant van de weg laten staan. Waar eindigt altruïsme en begint naïviteit?

In de Mercuriale van Yves Liégeois, procureur-generaal bij het Arbeidshof, viel het begrip “einde van de democratie”. Ik geloof niet dat het vluchtelingenvraagstuk de democratie hypothekeert. Wat wel nefast voor de democratie is, is een simplistische besluit- en opinie-vorming, de grijsheid van de politieke partijen (wie staat voor wat?), de politieke navelstaarderij (en de tolerantie door de kiezer ervan) en het korte termijnsdenken dat door de kiezers gehonoreerd wordt.

Democratie is kiezen en de Belg heeft het probleem(?) BHV als topprioriteit gekozen. Alle andere maatschappelijke problemen overstijgen de dimensie van BHV blijkbaar niet. En als het immens moeilijke BHV opgelost raakt, dan lossen we snel die andere futiliteiten, die hier bovenaan aangekaart werden, toch op? Democratie behoedt een samenleving niet voor dwaasheid. En georkestreerde dwaasheid zou wel eens het einde van de democratie kunnen bewerkstelligen.

België, politicus, struisvogel