27-04-11

Incendies

Incendies, film, religieus geweld, Libanon, drama, levenswil

Incendies” is een prachtige film die verschillende thema's belicht. De film speelt zich af in een decor waarin religieuze groeperingen (christenen en moslims) hun best doen om zoveel als mogelijk andersdenkenden te vermoorden. Een niet te stuiten religieus vuur dat een ganse streek in de fik steekt. In naam van God worden vrouwen en kinderen genadeloos afgeslacht. De andere verhaallijn gaat over de zoektocht van de tweeling Jeanne en Simong Marwan naar hun vader en hun oudere broer. De zoektocht is in wezen een ontdekkingsreis naar de ware aard van hun moeder Nawal Marwan. Het is de Belgische actrice Lubna Azabal die de rol van Nawal Marwan vertolkt.

Incendies, film, religieus geweld, Libanon, drama, levenswil

 De film speelt zich af in fictief Arabisch-sprekend land. Het is echter zonneklaar dat naar de burgeroorlog in Libanon gerefereerd wordt. De regisseur Denis Villeneuve heeft de film gebaseerd op een gelijknamig theaterstuk van de Canadese (in Libanon geboren!) schrijver Wadji Mouawad. Het onbekende levensverhaal van de moeder, Nawal Marwan, speelt zich tussen deze branden af. De regisseur laat beide verhaallijnen ineenstrengelen door afwisselend met een flashback het verhaal van de moeder te laten zien, waarop dan een fragment in het heden volgt, waarin haar kinderen op dezelfde plaats geconfronteerd worden met een stuk levensverhaal van hun moeder. Een dorpeling laat hen weten dat het soms beter is de waarheid niet te kennen. Een stelling, die op het emotioneel geladen einde van de film, een tijd lang in je gedachten heen en weer zal blijven schuiven.

incendies,film,religieus geweld,libanon,drama,levenswil

 Alhoewel de film gewelddadig is – oorlogsgeweld, verkrachting – brengt de regisseur doelbewust het geweld niet expliciet in beeld. De kijker heeft voldoende elementen om het geweld zelf te gaan verbeelden. Dergelijke pudeur maakt het mogelijk dat een ander element tot zijn recht kan komen, namelijk de wil om te overleven. De wil om leven die de gruwelijke (psychologische) littekens van het aangedane geweld kan overstijgen. Op het einde van film weet je geen blijf met het plaatsen van de moed die de moeder heeft opgebracht om haar levensverhaal door haar kinderen te laten ontdekken. Als kijker mag je op het einde – door de ogen van de aangeschreven - de brieven meelezen die de moeder aan haar “onbekende” zoon en de vader van de tweeling geschreven heeft. Zinderende emoties die lezer (ook wij dus) naar de keel vliegen.

De film is verweven met een eindeloze spiraal van zinloos religieus geweld. In een bepaald fragment zie je hoe op de schietende machinegeweren van de christelijke milities bidprentjes van Maria hangen: geweld en religie, het past nadeloos in elkaar. De enge grens tussen zingeving en zinloosheid.

 

incendies,film,religieus geweld,libanon,drama,levenswil

De regisseur zet al bij het begin van de film de toon. Nawal Marwan is ongewenst zwanger van haar geheime vriend. Ook in de christelijke gemeenschap (zie Die Fremde) wordt de familie-eer beschermd. De vriend wordt door de familie koelbloedig doodgeschoten. De grootmoeder van Nawal kan nog juist op tijd verhinderen dat haar kleindochter hetzelfde lot ondergaat. Het kind krijgt bij de geboorte een tatoeëring op de hiel en wordt onmiddellijk weggebracht. Nawal verdwijnt in alle stilte uit het dorp. Kort daarop zien we – later in de tijd - Nawal tussen de verschillende vuurhaarden op zoek naar haar zoontje gaan. Tevergeefs ... naar het einde van de film komen we wel het ware verhaal te horen.

Ondertussen start de tweede verhaallijn. Nawal, die een voorbeeldige secretaresse van een notaris geworden is, komt te overleden. Haar kinderen, een tweeling, krijgen via haar testament de opdracht hun vader en hun broer te gaan zoeken. Simong Marwan is eerst voor de blijkbare zinloze gril van zijn afstandelijke moeder niet te vinden. Zijn zus Jeanne vangt de zoektocht aan. Jeanne valt van de ene verbazing in de andere naarmate ze meer over moeder komt te weten. Simong raakt door de feiten overtuigd en komt samen met de notaris zijn zus helpen. Wat zij vervolgens zullen ontdekken zal blijven in het geheugen gegrift staan. Anderzijds zal de dood van hun moeder nu met vrede bedekt worden. Een tragisch gebeurtenis. Schitterend filmwerk! Deze film is een aanrader.

 

incendies,film,religieus geweld,libanon,drama,levenswil


21:46 Gepost door Ongebonden geest in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: incendies, film, religieus geweld, libanon, drama, levenswil |  Facebook |

24-04-11

Zalig kussen

paus, handenkus, onderwerping

Het Belgische vorstenpaar, samen met de Belgische eerste minister en een aantal coryfeeën van de CD&V en cdH, wonen op 1 mei de zaligverklaring van Johannes Paulus II bij. De heren en dames gaan naar Rome om er zalig voor de rooms-katholieke paus te gaan knielen. (Of om er zijn handen te kussen). Een gebaar van onderwerping aan het Roomse gezag. We weten terug waar de C van de CD&V en CdH voor staat. Het Belgische vorstenpaar vindt bovendien het pauselijk theater blijkbaar belangrijker dan het huwelijk van een Anglicaanse prins in een naburig land. Het water is blijkbaar nog altijd diep tussen Roomsen en Anglicanen.

Een politicus heeft vanzelfsprekend het volste recht om voor zijn geloofsovertuiging uit te komen. Een geloofsovertuiging is evenwel een persoonlijke zaak. Dat houdt in dat de dames en heren niet in hun publieke functie naar Rome kunnen trekken, maar wel als gewone Belgische burger. Het is daarom ongehoord dat deze katholieke politici hun reisje naar Rome met gemeenschapsgeld financieren en in hun maatschappelijke status acte de présence gaan geven. Of hoe de scheiding Kerk & Staat hier flagrant met de voeten getreden wordt. Opmerkelijk is dat de traditionele “geuzen”-partijen als de VLD en de SP.A zalig zwijgen over dit zaligmakend reisje.


10:03 Gepost door Ongebonden geest in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrijdenker, paus, handenkus, scheiding kerk en staat, katholiek, cd&v |  Facebook |

16-04-11

Gepedofilieviseerd of het misbruik van een pedofiel

gepedofilieviseerd, misbruik van een pedofiel

Een recent interview met de pedofiele rooms-katholieke bisschop Roger Joseph Vangheluwe is heet nieuws. De krantenkolommen staan pafferig van het gefundenes Fressen. De radioactieve rampspoed, de oorlogsgruwelen, de politieke lethargie, het democratisch deficit, de armoede, de toenemende afhankelijkheid aan de kapitalistische concerns, de verdwazing en de strapatsen van de jetset worden uit focus gebracht. Rampzaligheid is best vervelend op de lange duur. De burger mag zich tegoed doen aan het nieuwe prakje aasgierigheid. Zo wordt vermeden dat de samenleving zicht krijgt op de beklemmende afhankelijkheid van het journaille aan de kapitalistische grootmachten.

Ik heb geen sympathie voor de katholieke kerk (noch voor andere godsdiensten). Maar welk belang dient nu dergelijke hernieuwde aandacht voor deze rooms-katholieke pedofiel? (Het commercieel belang van de media daar gelaten). Is het geen kaakslag voor alle pedofiele slachtoffers dat de daders alle aandacht krijgen, daar waar zij met hun aanklachten nauwelijks of niet gehoord werden? Op ongeloof door de gelovigen onthaald werden. Zijn diegenen, die de klachten van de slachtoffers niet au sérieux wilden nemen, niet evenzeer schuldig? Waarom blijven deze dan uit focus? Wie zorgde voor de ongenaakbaarheid van de pedofiele praktijken in het verleden? Zijn hun praktijken ook al verjaard geworden? Blijven de politieke mandatarissen een oogje dichtknijpen? Welke institutionele veranderingen werden doorgevoerd opdat de slachtoffers beter gehoord kunnen worden?

Men laat de mensen kijken, maar het zien wordt deskundig verblind. Zolang de burger tevreden met zijn bakje aasgierigheid blijft, hoeven de poppenspelers zich geen zorgen te maken. Of hoe zelfs een pedofiel misbruikt kan worden.

11:08 Gepost door Ongebonden geest in Actualiteit | Permalink | Commentaren (7) | Tags: vrijdenker, pedofilie, vangheluwe, misbruik |  Facebook |

09-04-11

Uit het nest gevallen

Uit het nest gevallen

Prachtig lenteweer. Bloemen. Vogeltjes. Idyllisch. Ergens onder een boom ligt een-uit-het-nest-gevallen-jong. Verstoten? Uit het nest geroofd? Wie weet. Een jong geknakte twijg. Ik pluk wat bloemen en baar het jong er op. De zon schijnt. De vogeltjes fluiten. De bloemetjes geuren ...

 

Aan allen die veel te vroeg uit het leven verdwenen.

 

17:10 Gepost door Ongebonden geest in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: vrijdenker, uit het nest gevallen |  Facebook |