30-01-11

Verboden te ontbijten

vrijdenker, islam, Zineb El Rhazoui, MALI, relifacisme, scheiding kerk en staat

Het rommelt in enkele islamitische landen met een dictatoriaal regime(Tunesië, Egypte). Andere dictators of leiders-voor-het-leven in de buurt vrezen dat de opstanden naar hun contreien zullen overslaan. In het Westen krijgen we hoofdzakelijk een beeld van onderdanige moslims te zien. De kritische stemmen uit die wereld komen nauwelijks in het reguliere nieuws zodat wij de notie hebben dat ginder geen kritische stemmen aanwezig zijn. Het in beeld brengen van een vrouw in boerka levert natuurlijk meer theatrale TV op dan het focusseren op mensen die ons als meer vertrouwd (gewoon) overkomen.

Wie de moeite wil doen om kennis te maken met enkele kritische stemmen, kan bv. de boeken van Fatima Mernissi (Marokko) of Nawal El Saadawi (Egypte) lezen. Enkele boeken uit mijn verzameling die ik kan aanraden zijn : Islam en democratie – De angst voor het moderne (Fatima Mernissi, Uitgeverij Geuzenpocket), De val van de imam (Nawal El Saadawi, Rainbow Pocketboek), Zoon van haar vader (Tahar Ben Jelloun, Geuzenpocket).

In de krant DeMorgen van 22 januari werden een aantal interviews met “dissidenten” gepubliceerd (Zineb El Rhazoui : “Omdat ik ongetrouwd samenwoon, kan ik opgepakt worden voor prostitutie”). Het internet is een fantastisch instrument om zelf op zoek te gaan naar hetgeen die actievoerders voor ogen hebben. Zineb El Rhazoui et Ibtissam Lachgar hebben de groep MALI (Mouvement alternatif pour les libertés individuelles) opgericht.

 
vrijdenker, islam, Zineb El Rhazoui, MALI, relifacisme, scheiding kerk en staat

 Op 13 september 2009 hadden ze picknick in open lucht in het bos van Mohammedia, tussen Rabat en Casablanca, georganiseerd. Ze pleegden hiermee een inbreuk op een Marokkaanse wet die moslims verbiedt in het openbaar te eten tijdens de ramadan. (Bemerk de verwevenheid van staat en religie – de scheiding van Kerk en Staat is een essentiële voorwaarde om tot een vrije samenleving te komen). De actievoerders werden opgepakt (riskeerden 6 maanden cel), maar werden na enkele dagen terug vrijgelaten. Op 2 mei 2010 sloot de politie in Casablanca haar en anderen opnieuw voor korte tijd op om te voorkomen dat ze zouden deelnemen aan een door Mali georganiseerde sit - in om de bewustwording van seksuele intimidatie te verhogen. Ali Amar en Zineb El Rhazoui worden geregeld door de Marokkaanse politie geïntimideerd.

De blog Zineb El Rhazoui en Ali Amar vind je hier : http://voxmaroc.blog.lemonde.fr/. Is het niet de sociale plicht van alle vrije mensen, de andere mensen te steunen en te helpen die voor hun vrijheid opkomen? Of heeft onze individuele vrijheid ons dermate gecorrumpeerd dat we slechts aandacht hebben voor ons eigen, individuele bestaan?

 

 

23-01-11

Zoek de schurk

ZoekDeSchurk.jpg

19:31 Gepost door Ongebonden geest in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vrijdenker, perceptie, facebook, schurk, privacy |  Facebook |

15-01-11

Solidariteit maakt een cultuur groot

 

SolidarititeitMaaktEenCultuurGroot.jpg

Na 6 maanden "onderhandelen" (???) kennen de verschillende partijen elkaars standpunt blijkbaar nog niet, weten ze niet eens wat de andere wil of wenst. Dat lijkt me geen onderhandelen. We krijgen hier te maken met een politiek nihilisme. Met het respectloos omgaan met het mandaat de burger hen gegeven heeft.

 

 

Solidariteit maakt een cultuur groot

 

De voorzitter van het Vlaams parlement, Jan Peumans (N-VA), sprak op 11 juli zijn bezorgdheid uit over ‘het gebrek aan identiteit’ in Vlaanderen. Het is immers die identiteit die ‘moet leiden tot natievorming’.

Als gevolg van dit gebrek is het belang van die natievorming ‘nog niet voldoende doorgedrongen om de gehele bevolking te overtuigen’. Voor Peumans heeft de Vlaamse deelstaat dan ook de opdracht om deze leemte op te vullen. Tegelijk hekelt de parlementsvoorzitter een aantal ‘artistieke en intellectuele kringen’ voor wie het bon ton zou zijn om ‘het Vlaamse identiteitsgevoelen te minimaliseren, ja zelfs te ontkennen’.

Als burgers die beroepshalve voortdurend met cultuur - in de breedste betekenis van het woord - begaan zijn, verwerpen wij het discours over cultuur en identiteit dat hier wordt geëtaleerd. Het holt de begrippen cultuur en identiteit uit en vormt ze om tot manipulatieve instrumenten voor politieke doeleinden. We hébben al een cultuur en we hébben al een identiteit. Beide zijn ze meervoudig. Ze zijn ook, maar niet exclusief Vlaams. We willen dan ook niet dat ze ‘opgevuld’ zouden worden met een Vlaams-nationalistisch concept. Dat zou een verarming betekenen en een aanval op wie we vandaag zijn.

1. Omdat het een proces van uitsluiting en vervreemding is

Geert Bourgeois (N-VA) maakte als mediaminister heisa over een liedje van Clouseau en noemde het ‘een Belgicistisch propagandaliedje, een pleidooi voor slecht bestuur’. Toen in 2009 de VRT het Belgavoxconcert uitzond, reageerde Bourgeois furieus: ‘Ik vind dit absoluut niet kunnen. Het gaat om een initiatief dat de Belgische identiteit wil versterken.’ Deze uitlatingen illustreren duidelijk een verwerpelijk trekje van de ‘Vlaamse identiteitsvorming’: de ene identiteit wordt de hemel in geprezen, de andere – hier de Belgische – wordt verwenst. Dat is voor ons onaanvaardbaar.

We verzetten ons ook tegen de beeldvorming die mensen in ons land tegenover elkaar stelt als onverzoenbare cultuurgroepen. We aanvaarden niet dat onze Franstalige landgenoten worden voorgesteld als dragers van een cultuur die gekenmerkt zou worden door gebrek aan verantwoordelijkheid, luiheid, profitariaat, diefstal en expansiedrang.

2. Omdat het een asociale agenda verbergt

Het Vlaams-nationalisme, dat lang geleden de uitdrukking was van een terecht verzet tegen discriminatie, is vandaag een ‘economisch nationalisme’ geworden. Het profileert zich met thema’s als de transfers, de zogenaamde blanco cheques aan de Walen, het ‘zakgeldfederalisme’ enzovoort.

Bart De Wever heeft een verhelderend licht laten schijnen op wat Vlaamse identiteit en cultuur vanuit dat sociaaleconomisch oogpunt zoal inhouden. Hij deed dat toen hij in de onderhandelingsgesprekken doodleuk stelde dat de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka zijn eigenlijke baas is en dat hij pas tevreden is als Voka dat ook is. Wie het sociaaleconomische programma van N-VA erop naleest, ziet dat De Wever de agenda van Voka tot die van zijn partij heeft gemaakt. Dat opent het weinig aantrekkelijke perspectief op een Vlaanderen waar het economisch gewin primeert en sociale verworvenheden afgebroken worden. De gezondheidszorg, de pensioenen, de werkloosheidsuitkeringen, de bijstand... het gaat allemaal onder het snoeimes. Wie verzekerd wil zijn tegen ziekte of inkomensverlies, wie verzekerd wil zijn van een leefbaar pensioen, moet dat maar kopen op de privémarkt.

Het discours over ‘wat we zelf doen, doen we beter’, over Vlaamse cultuur en identiteit, fungeert als glijmiddel om die asociale agenda aanvaardbaar te maken, in naam van de competitiviteit en van Vlaanderen, eerste regio in Europa.

 

3. Omdat het de weerbaarheid van de burger verzwakt

Behalve met de Vlaamse vlag, zwaaien de Vlaams-nationalisten ook graag met de Europese vlag. Dat lijkt misschien tegenstrijdig maar is dat allerminst.

De Vlaams-nationalisten willen Vlaanderen loskoppelen van het economisch zwakkere Wallonië. Het nationale niveau is wat beide regio’s verbindt en de Vlaams-nationalistische agenda in de weg staat. Daarom wordt gebruik gemaakt van het supranationale niveau Europa om het nationale niveau België te laten ‘verdampen’.

 

Het supranationale Europa voert een beleid waarbij de sociaaleconomische agenda van de Vlaams-nationalisten perfect aansluit. Het verzet tegen die asociale agenda wordt in hoofdzaak gevoerd op een nationaal niveau: Griekenland, Portugal, Frankrijk. Het is precies op dat beleidsniveau dat de sociale ‘veroveringen’ zijn gerealiseerd en vooralsnog het best gevrijwaard kunnen worden.

 

Als de burgers hun sociale belangen doeltreffend willen verdedigen, dan doen ze dat het best in verbondenheid met elkaar. Het terugplooien op steeds kleinere en strikt afgebakende ‘cultuurgemeenschappen’ staat haaks op de mogelijke ontwikkeling naar een sociaal Europa en Europese samenhorigheid. Precies omwille van zijn meertaligheid, zijn verscheidenheid aan talen en culturen en zijn kosmopolitische Europese hoofdstad, ligt het binnen de mogelijkheden van ons land om op dit vlak een lichtend voorbeeld van eenheid en solidariteit te zijn. Een model voor de samenleving van morgen.

 

De onderliggende gedachte van de oproep van Peumans is dat een cultureel homogene Vlaamse staat een betere maatschappij zal zijn dan het meertalige, interculturele België. Maar net dat kosmopolitische en interculturele is bepalend voor de wereld van morgen. In plaats van dat te ontkennen, moeten we ons afvragen wat er gebeurt als we het multiculturele omarmen. Dat gaat niet ten koste van eigenheid en creativiteit. Integendeel. Wel vereist het een kritische kijk op de relatie tussen cultuur en macht.

 

De Vlaamse cultuur en identiteit waarvan we volgens Jan Peumans doordrongen moeten worden, is een aberratie waar geen enkele doorsnee burger op zit te wachten. Telkens opnieuw wordt door enquêtes bevestigd dat ook de meeste Vlamingen voorstander zijn van het behoud van België en een leefbare verstandhouding willen tussen gewesten en gemeenschappen. Meer en meer Franstaligen in Brussel sturen hun kinderen naar een Nederlandstalige school. Het is goed meerdere talen te kennen, vinden meer en meer Brusselaars, van welke origine ook. Ze zien in meertaligheid een middel om vooruit te komen. De eeuwige bestuiving, de eeuwige wederzijdse contacten, het internationale, dat is de rijkdom en de kracht van cultuur.

 

België staat voor ons helemaal niet gelijk met het oude Belgique à papa. België staat bijvoorbeeld ook voor Priester Daens en voor de in Luik verkozen Anseele, voor Julien Lahaut. En voor de uitbouw van de sociale zekerheid. ‘De mooiste kathedraal van het land’, zeggen vakbondsmensen. Een kathedraal die gebouwd werd door Vlamingen, Walen, Brusselaars en migranten: de Belgische sociale beweging.

 

Waaraan het in het Vlaams-nationalistische discours fundamenteel ontbreekt, is solidariteit. Die menselijke waarde die het tegendeel is van egoïsme, hebzucht en onverdraagzaamheid. Het is deze solidariteit die vandaag, in naam van onze cultuur en identiteit, onder vuur genomen wordt. Dat kunnen we niet aanvaarden. Een grote en open cultuur is er een die de weg van het enge eigenbelang verlaat en de solidariteit als grondslag omarmt.

 

 

07-01-11

Homo Ludens Belgicus

communautair_gehakketak.jpg

Een half jaar na de laatste verkiezingen zijn de partijen (onderhandelaars) er nog altijd niet in geslaagd ook maar een idee van een regering uit te werken. Men bleef (doelbewust) steken in de “pre-formatie”. De protagonisten weten dat ze hun beloftes naar de kiezer toe niet zullen kunnen waarmaken. Om hun onkunde te verbergen spelen ze een kat en muis-spelletje en worden anderen met opdrachten opgezadeld die ze eigenlijk zelf hadden moeten uitvoeren.

 

DeBelgenVindenDatLeuk.jpg

 

Hebben de dames en heren geen zin om een beleid te voeren, des te meer kunnen we hen in het werk zien in allerhande televisie-spelprogramma's of zijn ze naarstig bezig met facebook of aan het twitteren. Blijkbaar is een optreden in de Allerslimste Mens belangrijker dan het regeringswerk. Die politici laten hiermee duidelijk zien hoe ze de burger misprijzen. Dat de gros van de burgers dat ongegeneerd blijft ondergaan, is een aanwijzing dat hun politieke bewustzijn niet boven dat van een kruipdier uitsteekt.

 

DeBelgenVindenDatLeuk.jpg

 

De zelfverklaarde cultuurpessimist Neil Postman had in zijn boek Amusing ourselves to death gelijk dat gans de wereld zich plooit naar het succesmedium. Alles dient spektakelwaarde te hebben. Uiterlijk vertoon is belangrijker dan wat iemand te zeggen heeft of realiseren kan. Nadenken, analyse, kritisch onderzoeken zijn niet theatraal genoeg om op het vluchtige medium te komen en dus worden ze onderdrukt. Men wint aan geloofwaardigheid door mee te doen met amusante spelletjes, niet door de moeilijke opdracht uit te voeren waarvoor de burger de dames en heren gemandateerd heeft.

 

DeBelgenVindenDatLeuk.jpg

 

Carlos Ruiz Zafón geeft de lezer in “De schaduw van de wind” de volgende bedenking mee: “De televisie, mijn beste Daniël, is de antichrist en ik zal je zeggen dat er slechts drie of vier generaties voor nodig zijn om van de mens een wezen te maken dat niet eens meer op eigen initiatief een scheet kan laten, en dat terugkeert naar zijn hol, naar de middeleeuwse barbarij en naar een staat van imbeciliteit die de naaktslak ten tijde van het Pleistoceen al overwonnen had. De wereld zal niet ten onder gaan aan de atoombom, zoals de kranten schrijven, ze zal sterven van het lachen, en te gronde gaan aan de banaliteit door overal een grap van te maken, en nog een slechte grap ook nog.”

 

DeBelgenVindenDatLeuk.jpg

 

Lees meer...