18-10-06

Wolken van herinnering

De moeder van één van onze vrienden kwam plots te overlijden. Onhandig en onwennig probeer je dan wat woorden van troost te formuleren. Tenslotte ga je naar de afscheidsplechtigheid. Een afscheidplechtigheid in een katholieke kerk onderga ik als een verplicht nummertje. De overledene fungeert er veelal als een evangelische voetnoot. Je hoort er veel over god, weinig over de mens die er niet meer is. De herinnering aan dat voorbije leven wordt er begraven onder een loodzware mantel van dogmatiek. Het lijkt wel een laatste poging om het zieltje binnen de geloofsgemeenschap gevangen te houden. Het gerinkel bij het collecteren van het stoelgeld weerklinkt als een vloek in de sereniteit. Het gelaat van de priester verstrakt als ik ostentatief van ver een munt in de schaal gooi. Ik heb geen uitstaans met het mij voorgehouden kruis en bepotel het bijgevolg niet. Ik neem een herdenkingskaartje en  geef nog een korte groet in de richting van de kist. Eenmaal buiten gekomen doet een heerlijke herfstzon mijn ergernissen aan het dogmatisch gepreek verdampen. Nu kom ik open voor herinneringen. Ik lees het kaartje met een verlicht gemoed. Gevoelens werden in zwarte letters gesublimeerd. Bij het lezen stijgen deze uit het papier op en waaieren langzaam tot wolken uit. Wolken van herinnering. Herinneringen lijken namelijk op wolken. Ze zijn onbereikbaar en symboliseren zo het eeuwige verlangen. Ze nemen de ene na de andere vorm of kleur aan en verbeelden zo onze wisselende herinneringen. De schaduwen die deze wolken afwerpen, staan voor de schaduwen van ons verdriet. Wie het prachtige kleuren- en vormenspel van de herinneringen ziet, zal minder last van de schaduw van het verdriet hebben!

INSCRIPTIE

Zeg me
waarin
graveer ik
je naam?

In de hemel?
die is te hoog
in de wolken?
die zijn te vluchtig.

In de boom
die geveld en gebrand wordt?
in het water
dat alles wegspoelt?

In de aarde
die men vertrapt
en waarin alleen
doden liggen?

Zeg me
waarin
graveer ik
je naam?

In mij
en in mij
en steeds dieper
in mij.

Erich Fried

19:32 Gepost door Ongebonden geest in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vrijzinnig dogma kerk overlijden herinnering |  Facebook |

Commentaren

*** ieder neemt afscheid op z'n eigen manier ...
en de kerk is voor sommige daar een onderdeel van ;
groetjes, Klaverke

Gepost door: klaverke | 18-10-06

:-) Een wis en waarachtig mooi gedicht, vrijdenker.
Voor de rest onderga ik op dezelfde manier dergelijke afscheidsceremonie; ik zit erbij, maar behoor er niet toe; alleen uit respect voor de wil van de overledene.
Trouwens, in hou niet zo van ritueel afscheid nemen; iemand die mij dierbaar is daar wil ik nooit afscheid van nemen, die neem ik op in mijn hart en draag ik verder.
wolkvriendelijke dag gewenst,
Iris

NB bedankt voor die filmtip over Elementaire deeltjes; ik ga er zeker naar toe.
Iris

Gepost door: Iris | 19-10-06

Afscheid nemen is enorm moeilijk....ieder verwerkt het op zijn manier. Loslaten en verder leven.....met mooie herinneringen.
Ik heb toch al diensten meegemaakt, waar de overledene centraal stond; veel hangt af van de familie en de priester, natuurlijk.
Groetjes.

Gepost door: Mythoske | 19-10-06

De commentaren zijn gesloten.