15-09-06

Als de mens barst

Juist een jaar geleden stapte onze goede vriend Peter uit het leven. Een afscheidsbrief. Een boom. Een stoel. Een touw. Stap.

Op een uur dat een mens nog aan het ontwaken is bracht zijn vriendin een geheel onverwachte tijding. Na een tijdje maakte de schok en het ongeloof plaats voor smart. Tussen de regenvlagen van het verdriet hoorde je de wind "waarom?" fluisteren. De klamheid van een onzeker schuldgevoel welde op. Hadden we Peter dan toch niet zo goed gekend? Die man gaf altijd een gevoel van innerlijke rust. Zijn vriendschap, zijn sympathie, zijn liefde gaf hij op bijna kinderlijke wijze prijs in een gebaar, een briefje, een kattebelletje. We lieten soms onhandig ons wederzijdse vriendschap blijken, maar in het tintelen van zijn ogen vonden we een bevestiging van ons verbond. Zijn stap had hij lang voorbereid. De bries van het waarom zal nooit luwen.

Lode bezorgde mij een passend gedicht van Dahlia Ravikovitch. Hij voegde er aan toe: "Je kan je niet voorstellen dat iemand of iets of een samenloop van omstandigheden hem stuk kunnen slaan. Hij gaf de indruk van rust, het leek wel of hij altijd bleef wie hij was. De verscheurdheid in hem bleef diep verborgen. Alles scheen roerloos verder te gaan...'En zo tiert het mos, de zeewieren warrelen en de zee spoelt aan en terug... En ineens was de steen gescheurd...een druppel die de emmer deed overlopen...een zeehondje dat zich aan de rotsen wrijft... Ik heb het toch gezegd. Als de rotsen breken, gebeurt het bij verrassing. EN ZEKER DE MENSEN."

 

 

Trots.

Ik zeg je, zelfs rotsen breken,
En niet uit ouderdom.
Jaren liggen zij op hun rug in de kou en de hitte,
Zoveel jaren. Het geeft bijna een indruk van rust.
Zij komen niet van hun plaats.
En zo blijven de barsten verborgen.
Een soort trots.
Wachtend zien zij de jaren voorbijgaan.
Degene die hen stuk zou slaan
Is nog niet gekomen.
En zo tiert het mos, de zeewieren warrelen en de zee spoelt aan
en terug.
En het is alsof zij roerloos liggen.
Tot er een zeehondje komt om zich langs de rotsen te wrijven.
Hij komt en hij gaat.
En opeens is de steen gescheurd.
Ik heb het toch gezegd.
Als de rotsen breken, gebeurt dat bij verrassing.
En zeker de mensen.

Dahlia Ravikovitch

20:56 Gepost door Ongebonden geest | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrijzinnig, dahlia ravikovitch, zelfdoding, herinnering |  Facebook |

Commentaren

Een mens blijft een raadsel; hoe goed je iemand ook kent....nooit weet je alles. Sommigen zijn meesters in het verbergen van hun gevoelens! Ze verbergen zich achter hoge muren....tot er een scheur in komt.
Mooi gedicht!
Groetjes.

Gepost door: Mythoske | 17-09-06

ja vrijdenker zelfs een rots bestaat uit een zachte innerlijke kern en als pijn doorheen het rotsblok dringt blijkt ook die zachte kern niet meer beschermd....
Voor de buitenwereld misschien een verrassing, niet voor de rots zelf.
zondagse groet
Iris

Gepost door: Iris | 17-09-06

De commentaren zijn gesloten.