13-08-06

Onderweg zijn

Het valt mij steeds meer op hoe verschillend de taal die we gebruiken wel is. Neem nu de woorden "onderweg zijn". Deze woorden worden veel door gelovigen gebruikt (bvb. "Wij zijn samen onderweg, Alleluja") en slaan op het levenspad die ze volgen. Voor gelovigen is de levensweg (het onderweg zijn) een doortocht naar de eindbestemming: het eeuwige geluk. De belevenissen, de ervaringen van het onderweg zijn dienen als een bevestiging van het gekozen einddoel. Het onderweg zijn is een noodzakelijk "kwaad", een beproeving, een inwijding, een paspoort naar de eeuwigheid. Voor een gelovige is het onderweg zijn een bijzaak, de hoofdzaak is namelijk de hemel. Een typisch voorbeeld van een dergelijke doortocht is bvb. de bedevaart. De ongemakken van het onderweg zijn symboliseren het leven op aarde. De vermoeide aankomst in het heiligdom, de aankomst in de eeuwigheid.

Andere mensen, die het niet nodig vinden een god te scheppen, zien de wereld als zinloos en eindig. Zij zien geen eindbestemming, noch een doel. Hun onderweg zijn zal een ronddwalen in de wereld zijn. Met de dood eindigt hun onderweg zijn, hun leven, hun bestaan. De belevenissen en de ervaringen van het onderweg zijn zullen hen helpen zin aan hun bestaan te geven. Het zal hen helpen oriënteren. Het zal hen helpen vorm aan hun eindige bestaan te geven. Voor de goddeloze mens is het onderweg zijn een hoofdzaak. (Hopelijk ook een zaak voor het hoofd.) Hij/zij zal proberen van dit eindige bestaan het beste te maken voor zichzelf en naargelang zijn ervaringen, voor de anderen. Deze honden hou je niet braaf door ze het klontje suiker van het eeuwige geluk voor te houden.

In de Leza-vallei (Rioja, Spanje) kom je op de GR93 tussen Román de Cameros en Torre en Cameros een bord tegen dat een gedicht van de Spaanse dichter Antonio Machado draagt. Met dat stukje poëzie sluiten we dit onderweg zijn af.

Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar.

Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
Wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan.
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je de baan die nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee.

Antonio Machado

11:24 Gepost door Ongebonden geest | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrijdenker, poezie, machado, rioja, onderweg, gedachten, filosofie, vrijzinnig |  Facebook |

Commentaren

Hallo, Een zeer mooie gedichtje!!!
Mijn blog is de wereld van de goden, vrijdenkertje!! Ik was altijd gefascineerd door die verhalen.
Groetjes.

Gepost door: Mythoske | 15-08-06

Bedankt voor je bezoekje.
Interessante blog heb jij!
Groetjes.

Gepost door: Denkertje | 19-08-06

De commentaren zijn gesloten.