Vrijdenker

Vandaag hulde de Engelstalige Wikipedia zich in het zwart (met een eenvoudig technisch trucje kon je wel de pagina's raadplegen) als protest tegen  twee controversiële wetsvoorstellen SOPA (Stop Online Piracy Act) en PIPA (Protect IP Act).  De wetten werden opgesteld om online-piraterij tegen te gaan (nagemaakte goederen, goederen waarop een copyright, trademark bestaat, patenten, enz...). Het wetsvoorstel houdt in dat een gedupeerde de internet-verleners kan verplichten bepaalde websites te blokkeren. De internet-verleners dienen op eenvoudig verzoek van de aanvrager de bedoelde websites binnen de 5 dagen te blokkeren. Indien de klacht vals blijkt te zijn, dan kan de dienstverlener geen klacht tegen de aanvrager uitbrengen. Wie bijvoorbeeld een parodie op een bedrijf wil maken, kan in de Verenigde Staten geblokkeerd worden. (Ontwikkelaars van Firefox hebben al een plug-in voor Firefox uitgebracht om deze blokkering te omzeilen).

Het plaatselijk blokkeren van websites zal de piraterij niet doen verminderen. Bovendien opent dergelijke wetgeving een doos van Pandora met allerhande beperkingen op de vrije informatiegaring. Er zijn technische middelen genoeg om criminele internet-activiteiten op te sporen. Het ontbreekt bepaalde regeringen meestal aan moed om er iets aan te doen of aan bereidwilligheid met andere landen samen te werken. Een notoir voorbeeld is China. China is bovendien een slechte leerling wat betreft vrije meningsuiting. Het land blokkeert tal van “kritische” websites.

Een ander land (naast veel moslim-landen) dat een vinger op het internet wil houden is India. Vorige maand suggereerde een rechter in Delhi dat 21 bedrijven, waaronder Yahoo, Orkut, Facebook en Google, voor het gerecht moeten komen omdat ze in het openbaar obscene en wellustige inhoud laten circuleren. De rechter verwees naar afbeeldingen van verschillende goden en godinnen, evenals naar afbeeldingen van de profeet Mohammed of afbeeldingen met varkens die in Mekka rond lopen. Tussen januari en juni 2011 had India bij Google 68 klachten overgemaakt om 358 stukken te laten verwijderen (oa. bepaalde stukken van Google Map).

Sunil Abraham,  de directeur van  het Centre for Internet & Society in Bangalore, wierp  op dat het begrip “anti-religieus” zeer moeilijk te definiëren valt. Hindoes geloven in meerdere goden, hetgeen  voor moslims, christenen en joden godslastering betekent. Of met andere woorden, zodra god ter sprake komt, valt er geen vrede te verwachten. Ik stelde het eerder al: “ De mens schept goden om er andere mensen de duivel mee aan te doen”.

Dra gaat het “salon” open. Opdat de burger deze hoogmis niet uit het oog zou verliezen, worden de hersenen van de ingezetenen van dit land alvast met salontaal gespoeld. Zo dropte de officiële saloncatalogus in de brievenbus van vrijdenker. In mijn salon gezeten bladerde ik in deze heilige literatuur om mijn salonfähigkeit op punt te stellen.

De spanning in de automobielindustrie is te snijden, want haast iedere constructeur rept zich om een EV (elektrisch voertuig) op de markt te zetten. Dat is blijkbaar een “groene” tendens, omdat, althans dat beweert men, de uitstoot van dergelijke wagens nul zou zijn. Dat de productie van de batterijen zeer vervuilend is en dat de energiebedrijven die uitstoot voor zich nemen, wordt, net als het ruimtebeslag door het individuele vervoer, buiten beschouwing gelaten. Blijkbaar is één van de auteurs van de catalogus niet al te beslagen in zijn kennis van het fenomeen elektriciteit want hij schrijft: “Om een auto te laten rijden, heb je evenwel erg veel stroom nodig en net als in de lessen fysica van weleer geldt hier de wet van Ohm. Die zegt dat Vermogen gelijk is aan spanning maal stroomsterkte... Naarmate het ampèreage stijgt, vergroot de weerstand in de bekabeling en stijgt de temperatuur”. Bij mijn bescheiden weten stelt de wet van Ohm dat er een constante verhouding is tussen spanning en stroom en dat die verhouding bepaalt wordt door de weerstand. De wet van Ohm stelt dat als de stroomsterkte (het ampèreage) stijgt, dat kan bekomen worden door ofwel de spanning te verhogen (op voorwaarde dat de weerstand constant blijft!) ofwel door de weerstand te verlagen. Als een stroom door een kabel vloeit, dan krijgt men als effect dat de kabel gaat opwarmen (warmteverlies dat recht evenredig is met de stroom in het kwadraat). De meeste metalen geleiders (bv. koper) vertonen hierbij een neveneffect, namelijk dat hun weerstand gaat verhogen, zodat als de spanning constant blijft, de stroom zal gaan dalen.

Het is niet de enige technische blunder die in de catalogus te lezen valt. Zo kan je bij Ferrari lezen dat: “Op dit model zien we ook voor het eerst het HELE (High Emotion Low Emissions) dat de CO2-uitstoot terugdringt van 270 naar 299 gr/km”. Dergelijke terugdringing veroorzaakt bij vrijdenker wel een High Emotion. Het gebruik van opgeblazen pseudo-technisch jargon is trouwens een typische stijlkenmerk (een DNA zou men schrijven) van het salon. Zo kan je bij Abarth een satellietnavigatiesysteem krijgen met telematrische functie. Het is mij een raadsel wat ik als gebruiker met die telematrische functie (wat dat ook moge betekenen) kan aanvangen. Een technisch hoogstandje is blijkbaar de “electrische” Chevrolet, de Volt, “... die ook met een lege batterij nog autonomie heeft”. Juist, maar dan wordt een hulpmotor op benzine ingeschakeld, die een generator aandrijft die de nodige elektrische stroom levert.

Sommige fabrikanten slagen er in een auto te maken die blijkbaar nauwelijks bestuurbaar is. Zo lees je bij Ferrari dat er “ ... behoorlijk wat stuurmanskunsten” nodig zijn (“vraagt koelbloedigheid” !!!). Ik vind dat je vandaag de dag al bijzonder wat koelbloedigheid nodig hebt om je in het verkeer te begeven, laat staan dat je er nog nodig hebt om je vehikel te besturen. Niet alle onderdelen van een auto zijn evident, zo lees je bij de Renault Twizy dat “Uiteraard is hij voorzien van vier wielen en een koetswerk” en de bij Jeep: “De Jeep Wrangler Artic is helemaal klaar voor de winter”. Ik had er helemaal niet bij stil gestaan dat sommige auto's niet klaar voor de winter zouden zijn. Goed om weten in deze duistere tijden.

Smaken en vormen zijn persoonlijke indrukken, maar het “atletisch design” van de Mazda3 raakt noch kant noch wal. Het is mij eveneens duister waarom de Octavia door zijn “helderheid” boeit. En dan heb ik het nog niet over de sound-ervaringen van de diverse muziek-installaties. Ik zou wel graag eens een uitleg krijgen hoe men “klankzuiverheid” in het besloten volume van een auto kan verkrijgen.

Enkel Smart liet een blik op het voertuig van de toekomst zien ...

Het belangrijkste politieke event van het afgelopen jaar, 2011, was m.i. het afwijzen van verregaande afspraken in verband met de beheersing van het klimaat. Men heeft een akkoord bereikt dat er een akkoord tegen 2015 moet komen. Men redde de klimaattop met een akkoord dat er een akkoord moet komen. Aan het probleem zelf werd niet gedaan. Men bleef blind voor de gevolgen van de wijzigingen in het klimaat. Wir haben es nicht gewusst.

De winst op korte termijn gaat boven het welzijn op langere termijn. Na het afsluiten van de klimaattop deelde Peter Kent, de minister van leefmilieu van Canada, mee dat zijn land uit het Kyoto-akkoord stapt omdat de twee grootste CO2-uitstoters, namelijk de VS en China, niet aan het protocol voldoen. Goed om weten is dat Canada er niet in slaagde om zijn voorheen gemaakte beloftes na te komen. Men rekent er blijkbaar op dat, gezien de noordelijke ligging van het land, de gevolgen van de wijzigingen in het klimaat voor Canada zullen meevallen.

Dit debat laat mooi de inconsequente houding van de rabiate christelijke bewegingen in de VS (en elders ook) zien. Deze groeperingen herbergen een groot aantal klimaat-negationisten. Tot in het extreme toe gaat men het recht van het ongeboren leven (cfr. De anti-abortus-debatten) gaan poneren. In hun waanzin vergeten ze dat de klimaatveranderingen een ernstige hypotheek leggen op het menselijk leven op aarde. Door het negeren van de klimaatwijzigingen zal er wellicht geen “ongeboren” leven meer mogelijk zijn. Bovendien zal elk geboren leven in de vrij nabije toekomst met ernstige overlevingsproblemen kampen. Hun christelijke naastenliefde slaat blijkbaar enkel op het “ongeboren” leven en niet op het leven van hun kinderen en dat van de volgende generaties. De lui balen natuurlijk niet van een apocalyps. Na hun dood, gaan ze van op hun hemels zitje, een bordje rijstebrij slurpend, zalig kijken hoe ze van de aarde een hel gemaakt hebben.

Prettige eindejaarsfeesten toegewenst!

Ik wist niet dat er "echte" Sinterklazen bestonden. Of hoe het "waarheidsgehalte" door de belanghebbenden bepaald wordt.

In de staat Mississippi werd een wetsvoorstel (proposition26) ingediend dat ieder bevrucht eitje de status van een rechtspersoon wou toekennen. Het voorstel werd verworpen. Het voorstel werd ingediend voor christelijke extremisten (de anti-abortus-groeperingen). Dit voorstel had als consequentie dat abortus als moord beschouwd werd en dat bepaalde anticonceptiemiddelen als de pil, spiraaltje, ... verboden gingen worden. Erger nog, medische ingrepen om het leven van een vrouw te redden (bvb. in geval van buitenbaarmoederlijke zwangerschap) zouden in principe onmogelijk gemaakt worden. Het voorstel was zo extreem dat zelfs de anti-abortus-beweging niet eensgezind achter het voorstel stonden (U.S. Conference of Catholic Bishops en de National Right to Life Committee wilden het voorstel niet onderschrijven).

Het voorstel zou in-vitrofertilisatie onmogelijk maken omdat bij dergelijke ingreep de reserve embryo's vernietigd worden. Het toepassen van abortus in geval van incest, verkrachting of levensbedreigende omstandigheden zou onmogelijk gemaakt worden. Of hoe extremistische religieuzen controle willen verkrijgen over de vrouwelijke schoot.

ACOG Statement on
Mississippi's "Personhood Amendment" Proposition 26

The American Congress of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) strongly believes that the autonomy of women to make personal health care decisions must be respected. As the nation's leading organization of women's health physicians, dedicated to all aspects of women's health, ACOG supports quality health care appropriate to every woman's needs throughout her life, including the full spectrum of clinical and reproductive services. Mississippi's "Personhood Amendment," Proposition 26, does not respect the autonomy of women and jeopardizes women's health. We urge the citizens of the State of Mississippi to reject this Proposition on November 8th. Proposition 26 substitutes ideology for science and represents a grave threat to women's health and reproductive rights that will have long-term negative outcomes for our patients and society.

Proposition 26 defines the term person to "include every human being from the moment of fertilization", which has wide-reaching implications that will impact access to women's health, including treatment for cancer, infertility treatment, birth control options, and pregnancy termination. This proposal unnecessarily exposes women to serious health risks and significantly undermines the relationship between physicians and our patients. The vague and overly broad terms in Proposition 26 will prevent physicians from providing the care vital to women's health.

Proposition 26 must be defeated in the best interest of women's health.

Wat zou de volgende stap van deze extremisten kunnen zijn? De bescherming van het mannelijke sperma onderweg naar het vrouwelijke eitje? Christus waarschuwde al (Mattheüs 13) om het zaad niet op de steenachtige grond (rotsen) te strooien maar in de “goede” aarde te zaaien. Of zoals Monty Python het stelde:

Every sperm is sacred

Every sperm is great

When a sperm is wasted

God gets quite irate.

Update: Charlie Hebdo start een blog.

Charlie Hebdo, euh Charia Hebdo, heeft aan den lijve de sharia kunnen ondervinden. De tenen van religieuze heethoofden tenen zijn lang. Het spijtige van de zaak is dat alle gelovigen door deze aanslag gestigmatiseerd worden. De aanslag, wie hem ook gepleegd heeft, valt op geen manier goed te praten. Sommigen zijn van mening dat het beter is geen al te scherpe kritiek op de gelovigen te verspreiden. Ik ben van mening dat god wel tegen een stootje moet kunnen.

Vandaag de dag is niets te gek om de krantenkoppen te halen. Al onze "kwaliteits"-kranten (De Standaard, De Morgen, Knack) vonden het nodig bovenstaand bericht op hun website te publiceren. Wat kan een mens nu aan dergelijk bericht hebben? Het journaille wordt verplicht iedere technologische scheet van Apple, Microsoft, ... te coveren. Dat gaat blijkbaar zover dat het doodsgereutel van deze profeten een relevantie geworden is. Het valt triestig te zien hoe mensen, die verondersteld worden toch enige kritische reflectie te hebben, plat op de grond gaan in de verering van techno-fetisjen. Het is blijkbaar een nieuwe godsdienst die alle kritische zin in de hersenen onmiddellijk doodt. Ik stel voor dat op alle techno-speeltjes voortaan een sticker gekleefd wordt met volgende melding: Techno-speeltjes leiden tot dwangneurosenen en brengen het gezond verstand ernstige schade toe.

Er stak vandaag een briefje in mijn bus: “Halloween. Maandagavond. Zorg dat je voorbereid bent” . Op de achterkant van het kattebelletje had men “met snoep, 18.15” geschreven: Een dreigbrief met aanduiding van het precieze tijdstip waarop het losgeld overhandigd diende te worden. Als bedreigde, angstige burger heb ik alvast mijn voorzorgen genomen.

Halloween. Een overconsumptie-festijn. De Halloween-boodschappen staan in schel contrast met de 11.11.11-borden wat verderop. De overconsumptie van de enen is de oorzaak van armoede bij de anderen. Hopelijk gaan er straks evenveel deuren open voor de 11.11.11-vrijwilligers als voor de verwende rijkeluiskinderen in de buurt.

In Pakistan werd verleden maand een dertienjarig meisje van de school gestuurd omdat ze een spellingsfout had gemaakt. Enkele religieuze lijders vonden de spelfout dermate erg dat ze het meisje van laster aan de profeet Mohamed wilden beschuldigen (een zeer zwaar vergrijp in Pakistan). Ze gingen nog verder in hun waanzin en vonden dat de ganse familie van het meisje gestraft diende te worden.

Faryal Bhatti, een studente aan de Sir Syed Girls High School, maakte een spellingsfout in een Urdu-examen als antwoord op een gedicht dat de profeet Mohamed loofde. Het meisje schreef 'laanat' (vloek) in plaats van het verwachte 'naat' (lof). De fout is gemakkelijk te maken daar beide woorden ongeveer dezelfde spelling hebben.

Toen Fareeda Bibi, de leraar van het meisje, de examenpapieren kwam ophalen, vielen zijn ogen bijna uit zijn oogkassen. Hij begon naar het christelijke(!!) meisje te schreeuwen en vervolgens sloeg hij haar. De leerkracht bracht de directie op de hoogte van het vergrijp. Het nieuws verspreidde zich snel in de gemeenschap en enkele mensen kwamen op straat om te protesteren tegen het criminele feit van het meisje.

De religieuze leiders diepten het geval in hun vrijdagpreken verder uit en stelden vast dat het hier een samenzwering tegen de islam betrof. Gelukkig voor het meisje en haar familie toonden de religieuze leiders hun goed hart en vonden ze dat de uitwijzing uit de school en het dorp een voldoende zware straf was zodat het meisje nooit meer in haar leven nog iets dergelijks tegen de islam zou durven schrijven.

Of hoe mensen goden scheppen om er anderen de duivel mee aan te doen.

Deze week fietste ik een lange rij wandelende mensen voorbij. De rij was ongeordend en bont gekleurd met mensen van allerhande leeftijden. De namiddag reikte naar zijn einde, net zoals hun tocht naar zijn bestemming van de dag slingerde. De vermoeidheid in hun benen stond met een grimas op hun gelaat getekend. De zwaarte van het voetwerk temperde hun stemmen.

De groep noemde zich de “indignados“ of de verontwaardigden. Hun doel is op 15 oktober een grote protestmeeting te houden tegen het beleid dat door de grote financiële instellingen bepaald wordt. De beweging heeft een parallel met de ‘Occupy Wall Street‘-beweging. Ze noemen zich de vertegenwoordigers van de 99% Amerikanen die niet tot de 1% rijkste Amerikanen behoren.

Bedoelde bewegingen willen de macht aan het volk (99% van de mensen) geven en pleiten voor een directe democratie op lokaal en mondiaal niveau. Hun stelling is dat het beleid niet op mensenmaat wordt afgesteld, maar dat het daarentegen enkel bepaald door financiële belangengroepen: de banken, de internationale financiële instellingen (IMF, Wereldbank, WTO, OESO), rating agencies, multinationals, belastingparadijzen ... De politieke macht wordt uitgeoefend door een heersende klasse die geen enkele empathie met de bevolking heeft. De militaire macht wordt in het Westen door de NAVO gedicteerd. De multinationals heersen over de media en de communicatiekanalen en bepalen wat hoort en gehoord mag worden.

Het ongenoegen van de mensen wordt bijkomend gevoed door de graaicultuur van de topmanagers van veel bedrijven. De verdienste staat niet meer in relatie tot de prestaties noch tot hun maatschappelijke relevantie. Integendeel, hoe erger het sociale bloedbad, hoe meer de prestaties van die managers gevaloriseerd worden. Ondanks het feit dat we in tijden van ongekende communicatiemogelijkheden leven, krijgt de burger geen inzicht het politieke besluitvormingsproces zelf. De schuld hiervan is evenwel bij de bevolking zelf te zoeken. In tijden van economische hoogconjunctuur heeft de bevolking geen oog voor de politieke besluitvorming. Als de boel goed draait, let bijna niemand op diegene die aan het roer staat. Nu het schip dreigt te stranden, weerklinkt de roep om zelf te mogen sturen. Hoe en waarheen, dat weet niemand.

Ik geloof niet zozeer in die vormen van directe democratie. Het probleem is niet de vorm van de democratie. Het probleem ligt hem eerder bij de attitude van de mensen zelf. Het is de houding van de bevolking die het soort democratie gaat bepalen. Men krijgt wat men verdient. Bovendien zijn de meesten niet consequent in hun verontwaardiging over bepaalde wantoestanden. Wie onthoudt zich producten aan te schaffen die in asociale omstandigheden geproduceerd zijn geworden? Wie draagt zijn geld niet meer naar een financiële instelling waar de graaicultuur nog heerst? Wie vermijdt producten te kopen van bedrijven die een loopje met de leefomgeving nemen? Wie kiest voor alternatieve technologieën die niet nog meer het monopoly van enkele multinationals gaan bevestigen? Wie vermijdt producten te kopen van bedrijven die mens en maatschappij van hun producten afhankelijk willen maken?

In iedereen wat meer consequent zou handelen, zou dat de grootste revolutie ooit in gang kunnen zetten. Het volk heeft de macht, maar ze moet haar macht willen gebruiken.

De meeste belgen weten dat België in 1830 ontstond. Het is minder gekend dat die tijd de maatschappelijke omstandigheden zeer slecht waren: hongersnood, epidemies, ... Er werden zelfs premies (aan de autochtonen!) uitgevaardigd om het land te verlaten. De haven van Antwerpen was de uitvalbasis. Op politiek vlak woedde een hevige strijd tussen katholieken en liberalen (vrijdenkers). Het onbegrip tussen beide partijen was zo intens dat begin de jaren 1880 bijna een burgeroorlog losbrak. Naast de schoolstrijd was de kerkhovenkwestie het twistpunt bij uitstek. In deze post werpen we een blik op de kerkhovenkwestie in de 19e eeuw.

Bij het ontstaan van België had de katholieke kerk het alleenrecht op het inrichten van erediensten (huwelijk, begrafenis). Het is dat alleenrecht dat spoedig tot een ernstig maatschappelijk conflict zal ontbranden. De katholieken hadden de gewoonte een stuk grond te zegenen (wijden) waarin de katholieken begraven konden worden. Het kerkhof (de begraafplaats) werd in drie delen opgedeeld. Een deel voor de katholieken, een andere deel voor de ongedoopte kinderen en ten slotte een derde deel (de ongewijde grond) waarin vreemdelingen, niet-katholieken, mensen die zelf hun dood gekozen hadden en misdadigers begraven werden. Dat stuk werd door hagen en muurtjes van de rest afgeschermd en lag veelal aan de noordkant (weinig zonlicht). Het noorden was eerder een te mijden, heidense plek waar demonen huisden. (In de Germaanse mythologie wonen de goden in het noorden).

Deze (gehate) plek werd als het volgt benoemd: verdoemdenhoek, heydenen kerckhoven, vuylhoek, trou des chiens, trou aux chiens, coin aux chiens, coin des damnés, coin des malfaiteurs, coin des réprouvés, … De niet-gelovigen begonnen uit te kijken om niet meer oneervol begraven te worden. De eerste vrijdenkersbonden zagen het licht: L'Affranchissement(1854), La Libre Pensée (1863) – “Plus de prêtre à notre mort, à notre marriage, ni à la naissance de nos enfants”). Deze verenigingen hielden zich aanvankelijk bezig met het inrichten van burgerlijke begrafenisplechtigheden en waren een soort van begrafenisondernemers (men leverde de kist, de krans, zorgde voor een redevoering en voor mensen die in stoet wilden meegaan). De liberale vrijdenkerskringen werden hoofdzakelijk door vrijmetselaars bevolkt, de socialistische vrijdenkerskringen werden hoofdzakelijk door vakbondsmensen georganiseerd. De contacten tussen beide kringen vlotte niet zo goed. De socialistische vrijdenkers noemden de liberale vrijdenkers: “les libres penseurs de la bourgeoisie” (D. Brismée, leider van Les Solidaires).

De eerste burgerlijke uitvaarten veroorzaakten veel consternatie en werden soms geboycot. Vaak kwamen ze voor een gesloten kerkhof te staan of werden ze onderweg door gelovigen uitgejouwd.

De politie verzocht soms de familie om van een burgerlijke begrafenisplechtigheid af te zien. De lijkredes, die bij een burgerlijke begrafenis uitgesproken werden, hadden een politieke ondertoon. Volgens een politie-rapport werden in een lijkrede tal van uitspraken gemaakt die kwetsend waren voor het katholieke geloof. Op 21 februari 1851 had de gouverneur van de provincie Brabant via een omzendbrief aan de gemeentelijke autoriteiten een verbod afgekondigd op alle ceremoniële activiteiten, manifestaties en redevoeringen bij burgerlijke begrafenissen. Al snel werden de kerkhoven onder gemeentelijk mandaat geplaatst. Dit hielp evenwel niet om de gemoederen te bedaren, want veel katholieke burgemeesters wilden heiliger dan de paus zijn. De regeringen durfden deze netelige knoop niet doorhakken. De Leuvense theoloog, M. Moulart, kwam na veel nadenken tot het grondige besluit dat de lijken van de vrijdenkers de kerkhoven vervuilden. Pas op het einde van de 19de eeuw kwam een oplossing in zicht, toen de paus toestemming verleende om de graven individueel in te zegenen. Voortaan konden iedereen in vrede naast elkaar begraven worden.

Wellicht vinden we het vandaag de dag evident dat mensen van een verschillende filosofische strekkingen naast elkaar begraven worden en dat er geen gescheiden begraafplaatsen (om filosofische redenen) meer aangelegd worden. Alhoewel … moslims ijveren nog steeds voor moslim-begraafplaatsen in ons land.

In de De Morgen van 9 september verscheen het verhaal van Dora De Bruycker (81), die koos voor een waardig levenseinde. “Euthanasie blijft een taboe. Maar iemand platspuiten tot hij sterft, dat kan wel”. De vasculaire dementie beroofde de intelligente vrouw van haar waardigheid. In één van haar heldere momenten regisseerde ze haar levenseinde. De vrouw trok haar lievelingskledij aan, at een kramiekse en ging toen rechtop in een zetel zitten. Ze wou niet neerliggen in een bed. Ze dronk een drankje met barbituraten. Omdat de tijd tussen de coma en het overlijden langer dan een half uur duurde, kreeg ze nog een inspuiting van haar huisarts. De vrouw had haar zin gekregen om niet in pampers, willoos overgeleverd aan andermans wil, te sterven.

Dokter Marc Cosyns meldde haar overlijden aan de Federale Controle- en Evaluatiecommissie, maar gaf het bewust niet als euthanasie aan om het debat omtrent een waardig levenseinde leven in te blazen. Katholieken kunnen nog steeds niet omgaan met andermans beslissing om voor een waardig levenseinde te kiezen. (In augustus van dit jaar weigerde Pastoor Norbert van der Sluis in Liempde (Noord-Brabant) een uitvaart te verzorgen voor een man die voor euthanasie gekozen had). Het is een typisch kenmerk van godsdiensten dat ze hun moraal aan de anderen willen opdringen. De katholieke moraal houdt van het lijden – het zijn kussen van God (dixit Moeder Theresa) - en dat wil men zo lang mogelijk rekken. De christelijke moraal heeft zich aan de tijdgeest moeten aanpassen en aldus is het platspuiten van patiënten – de palliatieve sedatie - een aanvaardbare christelijke praktijk geworden.

Indien iemand kiest om een zorgbehandeling te stoppen, dan stelt zich de vraag waar zich het verschil steekt tussen het traag laten sterven als gevolg van sedatie of als gevolg van versterven door uithongering en het toedienen van een middel dat de dood bestendigt? Het is niet aan de anderen daar over te oordelen, maar wel dient dergelijke keuze bij de mens in kwestie zelf te liggen. De wetgever dient er voor te zorgen dat de mens zelf in alle vrijheid kan kiezen en dat hij/zij in zijn keuze niet gehinderd wordt door gelijk welke filosofische strekking (van de anderen). In die zin dient het aanmaken van een levenstestament aangemoedigd te worden. Door middel van dergelijk testament kan men aangeven welke behandeling men kiest als men zelf niet in staat is om een redelijk oordeel te vormen. Men bepaalt zelf de keuze in plaats dat men de moeilijke keuze aan de anderen overlaat (katholieken zullen met graagte dergelijke keuze voor jou willen maken. Door het redden van andermans zieltje krijgen ze zelf meer respijt in hun hemeltje).

Ik heb het volgende in mijn levenstestament gestipuleerd: “Indien ik in een situatie terecht kom, waar ikzelf niet meer over mezelf kan oordelen en de situatie is van die aard dat er geen zicht op een bewust en waardig leven nog mogelijk is, dan wens ik dat elke behandeling stopgezet wordt en dat een arts mijn levenseinde door middel van euthanasie bespoedigt”.

Je kan beter zelf kiezen voordat anderen voor jou gaan kiezen.

De toespraak van advocaat-generaal Piet Van Den Bon bij de opening van het gerechtelijk jaar bevat een aantal cassante zinsneden. De topmagistraat kraakte het migratiebeleid af, stelde dat de controle op de sociale zekerheid mank liep: “Dat OCMW-uitkeringen dienen om terroristische praktijken te financieren is een ranzig fenomeen”. Hij hekelde verschillende sociale wantoestanden (koppelbazen, mensenhandel, ...) : “dat er vooral in de grote steden een toename is van sociaal- economische destabiliserende praktijken die het voortbestaan van onze rechtsstaat in gevaar kunnen brengen.”. Hij stelde dat: “Er moet dringend nagedacht worden over de vraag hoe lang België de massale instroom economisch en sociaal nog aankan”.

De reacties op zijn boutade waren voorspelbaar. De rechterzijde triomfeerde in hun simplisme dat ze dergelijke zaken al lang verkondigd hebben (ze vergaten wel te vermelden dat er ze nog niets aan gedaan hebben, noch welke oplossing ze in pacht zouden hebben). De linkerzijde ontkende in hun blindheid gewoontegetrouw de problematiek (en aangezien er geen probleem is, hoeft men er ook niets aan te doen) en bezweerde de uitspraken omdat ze een racistische toon zouden hebben. Nog anderen schoten op de de boodschapper: de man wil in de belangstelling staan – de scheiding der machten laat niet toe dat het gerecht aan politiek gaat doen.

De hamvraag van de advocaat-generaal lijkt me legitiem. Welke is de draagkracht van onze sociale zekerheid? Welke maatregelen zijn nodig om die te behouden? Willen we wel een sociale zekerheid? Waar bevindt zich het profitariaat dat op de gemeenschap parasiteert? Niet te vergeten in dergelijke beschouwing: belastingontduiking, ondergrondse economie, sociale uitbuiting, zwartwerk, delokalisatie, ... – voorbeelden genoeg ... Oost-Europese chauffeurs die amper 500€/maand verdienen en de Belgische chauffeurs letterlijk en figuurlijk aan de kant van de weg laten staan. Waar eindigt altruïsme en begint naïviteit?

In de Mercuriale van Yves Liégeois, procureur-generaal bij het Arbeidshof, viel het begrip “einde van de democratie”. Ik geloof niet dat het vluchtelingenvraagstuk de democratie hypothekeert. Wat wel nefast voor de democratie is, is een simplistische besluit- en opinie-vorming, de grijsheid van de politieke partijen (wie staat voor wat?), de politieke navelstaarderij (en de tolerantie door de kiezer ervan) en het korte termijnsdenken dat door de kiezers gehonoreerd wordt.

Democratie is kiezen en de Belg heeft het probleem(?) BHV als topprioriteit gekozen. Alle andere maatschappelijke problemen overstijgen de dimensie van BHV blijkbaar niet. En als het immens moeilijke BHV opgelost raakt, dan lossen we snel die andere futiliteiten, die hier bovenaan aangekaart werden, toch op? Democratie behoedt een samenleving niet voor dwaasheid. En georkestreerde dwaasheid zou wel eens het einde van de democratie kunnen bewerkstelligen.

Het nieuwe speelgoed van de dag van vandaag zijn de lichtgewicht drones of quadricopters. Deze zeer wendbare vliegtuigjes zijn voor amper 300€ te koop en kunnen met een iPod/iPad/Android-toestel of een pc bestuurd worden. Dergelijke apparaten worden met een camera uitgerust en zijn dus ideaal geschikt om rustig in de omgeving rond te gaan neuzen. Ideaal voor engerds die kunnen kwijlen op het begluren van mensen die naakt in hun tuin liggen te zonnen of een duik in het zwembad nemen. Privacy is een woord  dat in de nabije toekomst in de vergetelheid zal raken.

De politiediensten zien brood in dergelijke apparatuur. Ze kunnen ingezet worden bij bewakingsopdrachten en bij het in het oog houden van betogingen. In Groot-Brittannië hebben de politiediensten al concrete plannen uitgewerkt om dergelijke drones met wapens uit te rusten die mensen die kunnen immobiliseren. Dat immobiliseren gaat van het richten van een straal van hard en vervelend geluid, het produceren van gerichte felle lichtbundels tot en met het afschieten van rubber kogels.

Gezien dergelijke vliegtuigjes gemakkelijk aan te schaffen zijn, zullen ze weldra voor allerhande commerciële doeleinden gebruikt gaan worden. De reclame zal ons letterlijk rond het hoofd gaan vliegen. Moet ik binnenkort een sticker “geen reclame boven mijn tuin!” op mijn dak gaan kleven?

In Madrid diende de paus zijn toespraak tot de jongeren ongeveer 10 minuten te onderbreken als gevolg van een stevig onweer. Als dat geen duidelijk teken is, dat God de activiteiten van zijn adjudant afkeurt!

Dit voorval doet me denken aan de vermakelijke geschiedenis toen zowel katholieken als protestanten de wetenschappelijke bevindingen van Benjamin Franklin weerlegden. Donder en bliksem werden als een toorn van God gezien. Die toorn van God viel echter moeilijk te rijmen want zijn toorn trof vooral hoge gebouwen (kerken dus) en bijna nooit de huizen van ontucht en andere verderfelijkheden. Nochtans werden kerktorens ijverig met wijwater besprenkeld, werden lange rituele gebeden opgezegd of werd nu en dan een heks opgebrand om de toorn van den Here af te wenden. Verschillende klokkenluiders werden geëlektrocuteerd. Op een gegeven ogenblik werden in Duitsland binnen een tijdsspanne van 33 jaar bijna 400 toren beschadigd en 120 klokkenluiders gedood (ondanks de vele gebeden van de priesters). De wegen van God zijn werkelijk ondoorgrondelijk. In 1786 vaardigde het bestuur van Parijs een wet uit die het luiden van klokken bij onweer verbood omdat dat al verschillende doden had veroorzaakt.

In 1752 kon Franklin overtuigend aantonen dat de bliksem een elektrische ontlading vanuit een wolk was. Datzelfde jaar ontwierp Franklin een bliksemafleider. Voortaan kon men zich effectief gaan beschermen tegen blikseminslag. Helaas kaatste deze gedachte af op de harde religieuze schedelpannen. Donder en bliksem waren tekenen van God en het werd als goddeloos beschouwd zich tegen de toorn van God te willen wapenen. In Zwitserland, Frankrijk en Italië werden door de religieuze vooroordelen tal van bliksemafleiders van gebouwen verwijderd. Het plaatsen van een bliksemafleider werd als het uitdagen van God gezien.

In 1784 oordeelde rechtbank van St. Omer in vonnis (tegen de plaatselijke kerk) dat de inwoners een bliksemafleider op hun huis mochten plaatsen. (Advocaat in deze zaak was Robespierre). Het duurde nog vele jaren vooraleer de kerktorens met bliksemafleider uitgerust werden. Of anders gesteld, het duurde nog lang voordat het wetenschappelijk inzicht het religieuze vooroordeel verdreven had.
Het ergste ongeval van een blikseminslag deed zich voor in 1769 in Brescia nabij Venetië (Kerk San Nazaro). In de kerk lag een ettelijke hoeveelheid buskruit opgeslagen. (Geloofde men in een goddelijke bescherming?). Een blikseminslag maakte brandhout van die illusie. Ongeveer 3000 mensen werden gedood en een zesde van de stad werd met de grond gelijkgemaakt. Het geloof in een goddelijke bescherming kan een hoge tol hebben.

In Spanje wordt voor het ogenblik het katholieke geloof door de horde-handhavers in de hoofden van de andersdenkenden geklopt. Wie dacht dat Spanje een moderne natie was, heeft het verkeerd voor. Kerk&Staat zijn er blijkbaar nog goed met elkaar verweven. Zie hoe onderdanig Filipe de Borbón  de handen van de grote meester kust. Koningen zijn altijd al vazallen van de Kerk geweest. Ondertussen worden in enkele Spaanse kerken nog gesneuvelde Franco-aanhangers als martelaren aanbeden. De second in command na God dreigt met het hellevuur voor wie abortus en euthanasie pleegt. Ik heb daar geen probleem mee. Dat hij en hun kudde Roomse volgelingen zich vooral hoeden hun katholieke sharia op ons andersdenkenden van toepassing te maken. We zouden dan wel eens onze duivels kunnen loslaten!

Michael Parenti gaat in zijn boek God & zijn demonen de levenswandel na van een aantal religieuze figuren en zeloten. De meeste heiligen en zeloten tuimelen van hun sokkel. Naast God en Allah krijgen ook de dalai lama en Moeder Teresa het zwaar te verduren. Parenti wil geen anti-godsdienstig pamflet schrijven en wijst er regelmatig op dat de meeste priesters en gelovigen integere mensen zijn. De schrijver besteed veel aandacht aan de religieuze impact op de Amerikaanse samenleving, in het bijzonder de Amerikaanse politiek. De feiten zijn onthutsend. Parenti eindigt met een positieve noot dat seculiere bewegingen aandacht winnen en de vele Amerikaanse gelovigen zich beginnen af te keren van het vermengen van godsdienst met politiek.

In het eerste deel bespreekt Parenti een aantal onchristelijke gedragingen van God, Christus en een resem Bijbelse figuren. In het Oude Testament laat God zich zien als een machtswellusteling – wie zich niet onderwerpt aan zijn gezag wordt gestraft of gedood (vermoord?). De consequenties van zijn acties hebben soms verregaande gevolgen. Als er na de zondvloed slechts enkele mensen overblijven, dan kunnen ze slechts voortplanten via incestueuze relaties. Is dat God's wil? Toevallig had ik net het boek Kaïn van José Saramago gelezen. Saramago vertelt in dat boek op zijn gekende geestige manier het verhaal van Oude Testament. Kaïn vermoorde Abel. Maar  heeft God Kaïn niet tot deze daad aangezet door het offer van Kaïn te minachten? Saramago laat Kaïn door het Oude Testament reizen en laat zien dat noch God noch de mens elkaar begrijpen.

Parenti diept het vraagstuk “Wie vermoorde Jezus?” uit. Eeuwenlang werden de Joden door de christenen (zowel katholieken als protestanten) belasterd met de stelling dat de Joden Jezus vermoord hadden. Dat eeuwenlang demoniseren van de Joden heeft in de vorige eeuw tot de Holocaust geleid. De geschiedenis is doorspekt met moordpartijen en onderdrukking van Joden en het valt in zekere niet te verwonderen dat naarmate de technologische middelen groeiden om mensen te vernietigen, dat op de één of andere dag de Joden ritueel afgeslacht zouden gaan worden.

In deel 2 maakt de auteur brandhout van de idee Goddelijk ontwerp, ook wel als Intelligent Design in de voertaal gekend. Parenti maakt volgende ludieke opmerking. Het valt op dat onze uitscheidings- en voortplantingsorganen zich vlak bij mekaar en vaak zelfs in mekaar bevinden. Zowel bij vrouwen als bij mannen bevindt de anus zich op enkele centimeters van het geslachtsorgaan. “God moet een burgerlijk ingenieur-architect zijn. Want wie anders zou een belangrijke stortplaats naast een belangrijk pretpark plannen?”.

In deel 3 wordt  Moeder Teresa in haar blootje gezet. De homes voor de armen in India, die de media meestal als 'hospitalen' en 'klinieken' beschreven, waren in feite armenhuizen waar men een plaatsje kreeg om te komen sterven. Gratis ontvangen medische apparatuur lag er te roesten.  Zelf leefde Moeder Teresa in grote luxe (reisde de wereld rond en verbleef i de chicste hotels). Haar stichting sjoemelde met de boekhouding. Pijnbestrijding werd te duur bevonden – de patiënten moesten de pijn als 'kussen van Christus' ervaren.

Verder documenteert Parenti uitvoerig  de seksuele misdrijven door priesters in de VS en de lakse houding van het Vaticaan in dergelijke materie. In het hoofdstuk 'Politicasters en andere farizeeërs' vallen de rechtse politici door de mand die de conventionele waarden gaan prediken. De heren, die de mond vol hebben over de waarde van het gezin, blijken niet vies af en toe een buitenechtelijk slippertje te maken. Een ander deugdelijk christen politicus scheidt prompt van zijn vrouw als hij verneemt dat ze kanker heeft en hertrouwt kort daarop met zijn geheime vriendin. Moraalridders, die homofilie als zondig brandmerken, blijken een homofiele relatie te hebben of doen beroep op homo-escorts.

In een laatste deel richt de schrijver zijn pijlen op het theocratisch karakter van de VS. Atheïsten kunnen geen publiek ambt uitoefenen in staten als Maryland, North  & South Carolina en Texas. De grondwet van de staat Arkansas zegt nog steeds dat een atheïst 'voor geen enkele rechtbank als getuige mag gehoord worden'. De grondwet van de staat Tennesee verbiedt een openbare betrekking aan wie niet in God en het hiernamaals gelooft. In het Amerikaanse leger zijn fundamentalistische aalmoezeniers actief die volgend doel hebben: “Militairen van elke rang en stand moeten 'geüniformeerde ambassadeurs van Jesus Christus' worden, 'gesterkt door de Heilige Geest'”.

Parenti blijft hoopvol: “Hoe sterker we het niet-kerkelijk denken en het democratisch activisme ontwikkelen, hoe efficiënter we een dam kunnen opwerpen tegen sektarische onverdraagzaamheid van de (vaak) door de staat gesteunde tirannie van reactionaire theocraten” ... “We moeten ons ook inzetten om 'het beste in ons' naar boven te halen en alle hens aan dek roepen om Gods demonen te verdrijven”.

Goed. Ken je tegenstrever. Om Gods demonen beter te leren kennen, is het lezen van God & zijn demonen aangewezen literatuur.

We stellen een opzienbarende technologie voor. Via bio-optische technieken kunnen we informatie opslaan en weergeven. Ons product – met de commerciële naam BOOK (patentfree!) - is een technologische revolutie zonder weerga! Dit product van de toekomst werkt zonder elektronische schakelingen, zonder kabels, zonder batterijen. BOOK hoeft nergens mee verbonden te worden, heeft geen nood aan stopcontacten, is ogenblikkelijk bruikbaar en kan gelijk waar (zelfs bij afwezigheid van wifi-hotspots) gebruikt worden. Het product is ultralicht en draagbaar. Je kan het probleemloos in je handbagage op reis meenemen.

BOOK valt nooit uit, hoeft niet (her)geïnstalleerd te worden en heeft geen nood aan updates die het binnen de kortste keren onbruikbaar of verouderd zouden maken.

Zie hier hoe onze bio-optische technologie in zijn werk gaat. BOOK bestaat uit opeenvolgende genummerde bladzijden van papier. Elke bladzijde kan miljoenen bits van informatie opslaan. Tijdens het optisch scannen van de bladzijde bereikt de informatiestroom zonder omwegen de hersenen. Geheel op eigen tempo wordt op commando van de hersenen bladzijde na bladzijde ingescand. De bladzijden (ook wel pagina's genoemd) worden door een vernuftig apparaat samengehouden (onder specialisten wordt dat de “band” genoemd). De band zorgt dat de bladzijden in de juiste volgorde komen te zitten. Dank zij de ondoorzichtige technologie van het papier kunnen de fabrikanten beide kanten van het papier gebruiken. Dergelijke techniek werkt kostenbesparend en laat toe om de hoeveelheid opgeslagen informatie te verdubbelen.

Het merendeel van de producten BOOK heeft een inhoudstafel, die de juiste plaats aangeeft waar de informatie zich bevindt. In optie kan een boekenlegger bekomen worden, die toelaat BOOK te openen op de exacte plaatst waar je het voordien verliet, zelfs als tussentijds het boek gesloten werd. De boekenleggers voldoen aan internationale standaarden, zodanig dat ze in eender welk boek van gelijk welke fabrikant passen. Verschillende boekenleggers kunnen zelfs in één enkel boek gebruikt worden wanneer de gebruiker verschillende informatiepunten wil terugvinden. Een andere optie, die veel bijval vindt, is de hands-free-set (ook wel leestafel genoemd). Men kan de informatie raadplegen met beide handen vrij. Slechts een lichte beweging van de vinger volstaat om de volgende bladzijde te scannen.

Via een zeer gevoelig programmeer-systeem (genaamd potlood) is het mogelijk persoonlijke nota's in BOOK op te nemen. Het programmeer-systeem is vrij van patenten (je hoeft geen dure rechten aan veel te rijke bedrijven te betalen) en werkt in alle BOOK-producten.

Vanzelfsprekend respecteert BOOK het milieu. BOOK bestaat uit 100% herbruikbare materialen. BOOK is een duurzaam product dat geen energie verbruikt en dat tientallen jaren gebruikt kan worden. Kortom BOOK wordt al de voorloper beschouwd van een nieuwe manier van ontspanning.

Welkom in het tijdperk die je manier van de wereld te bekijken zal veranderen.

Welkom tot de ervaring BOOK!!!

Michelle Bachmann stapte vorige maand (14 juni 2011) mee in de race voor het Amerikaanse presidentschap. Net als Sarah Palin is Bachmann één van de boegbeelden van de Tea Party beweging – het ethisch reveil van conservatief rechts Amerika. Bachmann is een lid van de Salem Church dat deel uitmaakt van de Wisconsin Evangelical Lutheran Synod. Deze synode stelt dat de paus in Rome de antichrist is - ik kan ze op dat gebied geen ongelijk geven. Bachmann stelt dat de opwarming van het klimaat door menselijke toedoen baarlijke nonsens is: “The big thing we are working on now is the global warming hoax. Its all voodoo, nonsense, hokum, a hoax” en “Koolstof-dioxide wordt als schadelijk afgeschilderd. Er is evenwel nog geen studie beschikbaar die aantoont dat koolstof-dioxide werkelijk schadelijk is”. Ze diende de Light Bulb Freedom of Choice Act in om het gebruik van energie-zuiniger lampen (ten opzichte van de klassieke gloeilampen) tegen te gaan.

Bachmann is bekend om haar kleurrijke (vooral idiote uitspraken). Haar stelling over slavernij maakte een golf van verontwaardiging los: “Slavernij had een rampzalige invloed op de Afrikaans-Amerikaanse gezinnen, maar een kind geboren in de slavernij in 1860 had helaas meer kans te worden opgevoed door zijn vader en moeder in een twee-ouder gezin dan een Afro-Amerikaanse baby geboren na de verkiezing van de eerste Afro-Amerikaanse Amerikaanse president.”

Vrij typisch, maar Bachmann gelooft natuurlijk in intelligent design, het goddelijk ontwerp. Deze mensen geloven in essentie niet in een goddelijk ontwerp, maar in een ontwerp dat god volgens hun visie zou geschapen dienen te hebben. Met andere woorden, ze geloven dat god de wereld naar hun waarden geschapen heeft. Alles wat niet in hun waardepatroon past is bijgevolg niet door god gewenst, des duivels. Deze mensen hebben een groot probleem met homofilie.

Stel nu dat god de schepper is, dan kan je niet anders dan concluderen dat god ook homofilie geschapen heeft. Daar, zoals eerder gesteld, Bachmann en co. eerder geloven in hun eigen intelligent design en daar homofilie daar nu net niet in past, hebben ze uitweg uit deze impasse gevonden. Homofilie is een ziekte, erger nog: “Gays Are Part of Satan”. Deze conservatieven ontkennen zelfs het bestaan van homo-geaardheid. Ze menen dat er slechts homoseksuele gevoelens en daden bestaan. De homofiele mens, op zich, zou niet bestaan.

Marcus Bachman, de man van Michelle Bachman, kwam onlangs in opspraak toen bleek dat in zijn psychologenpraktijk homo-genezende therapieën aangewend werden. Deze zaken kwamen aan het licht door undercover-journalistiek. Alhoewel Bachmann het bestaan van dergelijke genezende therapieën ontkende, viel hij snel door de mand omdat het boek “Called Out: A Former Lesbian’s Discovery of Freedom” van Janet Boynes in zijn praktijk verkocht werd. Boynes stelt dat “Homoseksualiteit, net als iedere zonde, verwijdert ons van God want Hij kan geen zonde in zijn omgeving verdragen”. Boven de boeken die in Bachmann's praktijk uitgestald werden, hing een opschrift van Bachman: “ Janet is een vriendin. Ik raad dit boek aan omdat ze de kern van de zaak aanraakt en praktische inzichten van waarheid geeft om de mensen vrij te maken”

Wiertzema, een psycholoog verbonden aan de praktijk van Bachmann, liet zijn “cliënt” weten dat: “Wij zijn allen heteroseksuelen, maar we hebben verschillende uitdagingen. Werk mee aan het ex-gay Outpost programma om je eigen gevoel van mannelijkheid verder te ontwikkelen. Kweek een aantrekkingskracht voor vrouwen door aandacht aan mooie vrouwen te besteden. Erken het feit dat God haar op die manier maakte. Dat is geweldig, weet je.”

“God heeft … gemaakt”. God de schepper. Ook van dwaasheden? En zou wijsheid dan des duivels zijn? Laat ik eindigen met een zinsnede van Luciano de Crescenzo uit “De geschiedenis van Griekse filosofie” en het overbekende gedicht van Martin Niemöller om ons verder tegen dergelijke “geesteszieken” te behoeden.

“Wijsheid spreekt over de mensen zoals ze werkelijk zijn, idealisme daarentegen geeft er de voorkeur aan hen voor te stellen zoals ze zouden moeten zijn. Aan jullie de keuze tussen deze twee levensbeschouwingen.”

Luciano de Crescenzo

Toen de nazi's de communisten arresteerden

Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;

ik was immers geen communist.

Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen;

ik was immers geen sociaaldemocraat.

Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd;

ik was immers geen vakbondslid.

Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;

Ik was immers geen Jood.

Toen ze mij kwamen halen

was er niemand meer, die nog protesteren kon.

Martin Niemöller

Herman Hesse schreef in  Siddharta: “Wanneer iemand zoekt”, zei Siddharta, “dan kan het licht gebeuren dat hij alleen oog heeft voor hetgeen hij zoekt, dat hij zichzelf niet toelaat om iets te vinden, verblind is omdat hij alleen maar aan datgene denkt waarnaar hij op zoek is, omdat hij een omschreven doel heeft, en van dat doel bezeten is. Zoeken betekent: een doel hebben. Vinden daarentegen: vrij zijn, open staan, geen doel hebben.”

Ik vind het heerlijk om in een bibliotheek doelloos tussen de rekken rond te lopen. Af en toe neem ik willekeur een boek ter hand. Ik zoek niets. Van tijd tot tijd krijg je een boek in handen dat je een extatisch gevoel geeft ... Intellectueel kippenvel. Onlangs viel mijn achteloze oog op de beeldroman (graphic novel in het Nederlands)  “Gerolf van de Perre. Dichter in de massa. Uit de aantekeningen van Malte Laurids Brigge van R.M.Rilke”. Ik was reeds eerder verrast geworden door de inhoudelijke kwaliteit van bepaalde graphic novels (oa. Het proces van Kafka). Ik ben van mening dat dergelijke “gemakkelijke” boeken een aanzet geven om de drempel naar het uiteindelijke literair meesterwerk te nemen. Ik kende het boek van Rilke niet, maar bij het lezen van de eerste zinnen voelde ik al een tintelende elektriciteit in mijn lezer-zenuwen opstapelen. Ik had niet genoeg aan de graphic novel, enkel het originele werk zou mijn honger kunnen stillen.

Het boek bevond zich niet meer in de gebruikelijke rekken. Een vriendelijke bibliotheek-helpster haalde het voor mij uit de archieven. Een meesterwerk in de vergetelheid geraakt! Het boekje dateerde van 1936 en was in een vooroorlogse spelling gezet. Het kleinood was gespaard van boekengraffiti gebleven (waarom willen sommige lezers hun lullige opmerkingen in een openbaar boek kwijt?). Enkel ouderdomsvlekjes hadden het werkje opgesmukt. Het lezen van zo'n ouder geworden boekje geeft een bijzonder gevoel. Ik vrees dat een elektronische lezer in die zin een verarming van het leesgenot zal betekenen.

Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge is de enige roman(?)  van Rainer Maria Rilke. Het is geen roman, eerder  proza van een dichter. Het is een werk zonder “verhaal”, zonder intrige. Je wordt meegenomen in de leef- en denk-wereld van de auteur toe hij in Parijs verbleef. Hij beschrijft de contouren van hetgeen je kan zien (associaties) en hoe je ernaar kan kijken. Rilke: “Ik leer zien. Ja, ik begin te zien. Het gaat nog slecht. Maar ik wil mijn tijd goed gebruiken”. Volgens Rilke moet je leven, dingen doorgemaakt hebben. Deze dan weer “vergeten”, dit wil zeggen laten rijpen, totdat ze ontkiemen zodat de essentie zichtbaar wordt.

“Het dagboek van Malte Laurids Brigge” van R.M.Rilke verbeeldt een onwerkelijke ervaring in Parijs. Het is een voorbode van de existentiële romans van Sartre en Camus. Gerolf van de Perre is er m.i. goed in geslaagd de roman in beeld te brengen. Wie van straffe koffie houdt, zal zowel in de beeldroman als in het oorspronkelijke werk een hallucinante leeservaring meemaken.

Op de website van de vrijzinnigen staat reeds enkele weken te lezen: “Ik stam af van de aap, ik ben vrijzinnig humanistisch”. Blijkbaar hebben de vrijzinnige dames & heren in de lessen biologie niet goed opgelet, want de mens stamt helemaal niet af van de apen. De mens is naast de apen genetisch geëvolueerd uit de grote familie van de mensapen (hominids of "great apes"). De apen, die wij vandaag de dag kennen, hebben zich naast ons verder ontwikkeld. De slogan had eerder “Ik stam af van de mensapen” of “Ik stam af van de primaten” moeten luiden, maar dergelijke wetenschappelijke correctheid bekt niet zo goed en dus kiest men liever voor een onjuiste frase. Kortom een vrij onzinnige formulering. Vrijzinnige onzin.

De hamvraag is welke relevantie de afstamming van de mens in betrekking tot het vrijzinnig humanisme heeft. Of de hedendaagse mens nu afstamt van de mensapen of wat anders, dat maakt filosofisch gezien weinig uit. Het belangrijkste is in te zien dat de menselijke soort in de loop der tijden uit andere levende wezens geëvolueerd is geworden en dat we uiteindelijk voortkomen (en bestaan) uit chemische troep ingrediënten. De slogan had dus evengoed “Ik kom voort uit chemische ingrediënten, ik ben vrijzinnig humanistisch” kunnen luiden.

Nogmaals, het is mij nog altijd niet duidelijk waar dat verband tussen vrijzinnig humanistisch en chemische troep steekt. Ik denk dat ook christenen, moslims, joden en mensen met andere filosofische strekkingen uit dergelijke chemische elementen afstammen. Een christen kan evenzeer stellen: “Ik stam af van de primaten, ik ben christen”. Of zouden christenen en mensen met andere filosofische strekkingen dan niet uit chemische troep bestaan? Nou, het zou interessant wezen daar wat meer vrijzinnige duiding over te verkrijgen!

Op de website vind je nog een dialoogscherm met “Vragen? Wij beantwoorden met plezier al uw vragen”. Ik heb reeds die vraag al enkele keren gesteld, maar nog steeds geen antwoord bekomen. Ik vermoed dat vrijzinnig humanisten geen antwoord op heikele vragen kunnen geven.

Ik ging onvoorbereid de film Never Let Me Go gaan kijken. Ik heb daar achteraf gezien geen spijt van gehad. Integendeel. Regisseur Romanek heeft zijn film zodanig opgebouwd dat de onderliggende onwezenlijk ruwheid langzaam bij je binnendruppelt. Op het eerste zicht krijg je een werkelijkheid te zien die heel herkenbaar is, bijna idyllisch. Kinderen groeien op in een Engelse kostschool en gaan vervolgens nog wat levenservaring op het platteland opsteken. De film ademt één en al rust uit. Naarmate het verhaal verder gaat - de film is gebaseerd op een roman van Kazuo Ishiguro – word je als kijker meer en meer emotioneel bij de onderliggende gruwelijke realiteit betrokken. Kortom, Romanek heeft een intelligente en diep ontroerende film gemaakt, die je als kijker nog lang zal bijblijven.

Wie voor een optimaal kijkgenot gaat, stopt hier beter met lezen !

Het verhaal speelt zich af in de vorige eeuw (zeventig tot negentig) in Engeland. Men is er in geslaagd mensen te klonen. Deze kinderen worden in speciale scholen opgevoed met slechts één doel: Éénmaal ze volwassen worden, zullen hun organen gebruikt worden voor transplantatie, de “schenking”. Soms worden meerdere schenkingen verricht. Dit gaat door totdat ze “volbracht” (completed) zijn. Een kanjer van een ethisch vraagstuk.

Het onwezenlijke van de film steekt hem in het feit dat die kinderen hun levensdoel normaal zijn gaan vinden. (Het resultaat van de indoctrinatie). Op het einde van de film stelt Kathy emotieloos: "Sooner or later, we all complete." Vroeg of laat gaan we allemaal dood. Een morbide vertaling van “Wij hebben een zinvol leven gehad. Kunnen jullie dat ook van jullie leven zeggen?”. De kinderen kunnen zich vrij door Engeland bewegen. Als kijker sta je versteld hoe de kinderen niet de minste poging ondernemen om aan hun lot te ontsnappen. Bij de aanvang van de film heeft de regisseur je al een tip gegeven. De leerlingen spelen met een bal. De bal rolt voorbij het schoolhek. Niemand durft de bal gaan halen. Op de slaapkamers doen verhalen de ronde hoe slecht het is afgelopen met diegenen die toch voorbij het hek durfden gaan. Dergelijke scene illustreert treffend hoe indoctrinatie in zijn werk gaat: men wordt binnen bepaalde lijnen gevangen gehouden.

Het is belangrijk dat de wereld de klonen niet als menselijk – een eigen identiteit hebbende – gaat zien. Op het einde van de film kom je daar meer over te weten. Miss Emily moedigt de kinderen aan expressief te zijn: tekeningen of kunstwerken maken. De leerkracht wou laten zien dat deze kinderen wel een ziel (intelligentie, emoties, identiteit, ...) hebben. Indien de klonen als menselijk beschouwd zouden worden, dan zou het afstaan van organen nog amoreler – eigenlijk moord - zijn. Miss Emily wordt op pensioen gezet opdat het kloon-programma ongehinderd verder zou kunnen blijven lopen.

De film is zeer intelligent opgebouwd. Geen hysterie, geen tranen, geen gefilosofeer, geen fysiek geweld, ... Niettemin wordt de emotie stap voor stap opgebouwd. Een zeer treffende scene is die waarbij de schenker op de operatietafel sterft na het verwijderen van een orgaan. Ijskoud, mechanisch, schijnbaar emotieloos in beeld gebracht. Geen gruwelijkheden te zien. In de verte de operatietafel (geen voyeurisme). Het ECG valt stil. Werktuigkundig gaan de artsen weg. Het lichaam blijft open liggen. Het is niet de moeite het dicht te naaien. De voorwerp heeft afgedaan. Completed!

We leren de emoties van de kinderen kennen. De innige verliefdheid van twee van hen kan ons niet onberoerd laten. We hopen dat ze uit de film zullen wegrijden om een eigen leven te gaan beginnen. Helaas. Kalm en onberoerd zullen ze zich van hun opdracht gaan kwijten. De warmte van de liefde heeft geen verhaal tegen dergelijk ijskoude realiteit. Je hoopt dat het niet waar zou kunnen wezen.

Op vraag van klanten gaf het bedrijf Adecco een interne code BBB aan bepaalde opdrachten mee. (Blue Blanc Belge – in de vee-industrie de naam van een ‘zuiver’ Belgisch koeienras). Daarmee werd te kennen gegeven dat de klant (de potentiële werkgever) geen allochtonen wilde aannemen. In Frankrijk hanteerde het bedrijf een analoge code BBR (Blue Blanc Rouge – de kleuren van de Franse vlag). Op de website van de PVDA kan je het bedoelde document downloaden.

Het CGKR (Centrum Voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding) zette in 2001 een rechtszaak in. Deze zaak dreigde in 2009 te verjaren. Om die verjaring te verhinderen stelden Kif Kif en het ABVV zich burgerlijke partij, maar hun verzoek werd afgewezen wegens “procedurefouten” (Het onderzoek was in het Frans gevoerd. De hoofdzetel van Adecco bevindt zich op Vlaams gebied). Dit jaar kwam de zaak terug voor en Adecco werd veroordeeld (31 mei). Adecco ging tegen deze veroordeling in beroep.

De vraag is of de klanten die dergelijk verzoek indienden niet evenzeer schuldig zijn en ook hadden moeten terecht staan. Welke zin heeft het dat Adecco kandidaten zoekt als deze niet aan het profiel van de werknemer voldoen? Het verloop van de rechtszaak illustreert treffend hoe mank het gerecht in België werkt (de zaak sleept al 10 jaar aan). Deze zaak toont bovendien aan dat xenofobie en bijgaande vooroordelen nog ruim verspreid zijn (Ik zwijg dan nog over de racistische grappen die in de sociale omgang circuleren). “Beschaving” is een werk van lange adem en diegenen die willen beschaven hebben meestal zelf nood aan een goede dosis “beschaving”.

De lijst die de PVDA publiceerde is interessant om lezen. Het blijkt dat zowel Belgenals allochtonen xenofobisch zijn. Sommige werkgevers eisen blijkbaar dat hun werknemers nog “maagd” zijn. Dat doet me denken aan de regels die in het katholiek onderwijs golden in de naoorlogse jaren: de vrouwen mochten niet gehuwd zijn (en werden verondersteld maagd te zijn, want voorhuwelijkse betrekkingen konden niet door de katholieke beugel). Leerkrachten mochten niet samenwonen (een verderfelijk gedrag volgens de katholieke zeden van die tijd).

Enkele jaren geleden kon je nog in advertenties van katholieke ziekenhuizen lezen dat het personeel de christelijke leer genegen diende te zijn. Net alsof een andersgelovige of een vrijzinnige verpleger/verpleegster of dokter niet evengoed kan functioneren in een katholiek ziekenhuis. Bij mijn weten bestaat er trouwens geen “katholieke” geneeskunde. Waarom kneep men voor deze discriminatie een oogje dicht? Waarom wordt religieuze discriminatie nog getolereerd?

 Xenofobie is de vrees voor het vreemde. Zowel autochtonen als allochtonen hebben last van xenofobe trekjes. Dergelijke vrees kan gemilderd worden als beide groepen meer met elkaar zouden willen samenleven. Helaas is dat geen politieke optie want daardoor zou het bestaan van enkele politieke partijen op helling komen te staan. Hoe was de Belgische wapenspreuk ook al weer? “Verdeel en heers!”.

Verleden week vernielden enkele activisten een veld met genetisch gemanipuleerde aardappelen (ggo). Zoals gebruikelijk kwam – in deze tijden van ongekende communicatiemogelijkheden – de focus op het spektakel van de actie te liggen: het robbertje vechten met de flikken en het heen en weer schreeuwen, roepen, tieren, brullen (een typisch dierlijk gedrag dat we als mens maar niet afgeleerd krijgen). Veel wijzer word je daar als burger niet van, maar dat is waarschijnlijk ook de bedoeling.

 In eerste instantie wordt hier de indruk gewekt dat een aantal religieuze zeloten (die tegen ggo's zijn – het leven dat door god geschapen werd mag niet door de mens gemanipuleerd worden en dergelijke onzin meer) het vrij onderzoek, de wetenschap, de academische vrijheid willen dwarsbomen. Een onderzoekster van de Katholieke Universiteit Leuven werd op staande voet ontslagen omdat ze als woordvoerster optrad voor de activisten. De argumentatie van het ontslag verwijst naar vermelde confrontatie: het schaden van vrij onderzoek, het boycotten van het werk van de collega's, het negeren van democratische besluitvorming, ...

 De Vlaamse overheid wil veel geld investeren in biotechnologie. Men denkt dat de kennis en de ontwikkeling van deze technologie de Vlaamse economie ten goede zal komen. De hamvraag is “Wie wordt daar nu juist beter van?”. Wordt de gemeenschap eigenaar van deze technologie? Of worden de onderzoeksresultaten aan één of andere multinational verpatst (als patent, exclusief recht)? In dergelijk geval wordt de gemeenschap aan de multinational schatplichtig gemaakt.

 Wat de patatten-oorlog had duidelijk dienen te maken, is dat de Vlaamse overheid totaal geen visie heeft hoe ze de onderzoeksresultaten (met gemeenschapsgeld gefinancierd) ten goede van de gemeenschap zal laten komen. Niet de aardappelen hadden aan de oppervlakte gebracht dienen te worden, maar wel het klungel-beleid dat de politieke partijen voeren. De politieke cenakels wreven in hun handen dat de focus op het ondemocratisch karakter van de bestorming van het veld kwam te liggen. Straks worden de velden door de patenten van de multinationals ingenomen. Dat wordt vandaag de dag “democratisch” beslist. Maar dergelijke zaken hebben te weinig spektakelwaarde om in de media aan bod te komen.

De Heilig-Bloedprocessie (het grote kwezelfestival) trekt binnenkort terug door de straten van Brugge. Vrijdenker kon een blik in de ateliers werpen waar de voorbereiding van de optocht aan de gang was. Hij zag er de grote monseigneur zijn opwag maken. Dus Roomse zielen, rep jullie spoedig naar de kwezeloptocht. De grote monseigneur zal er kwistig met aflaten strooien.

Ik zie met lede ogen aan hoe de stapel uit te lezen boeken op hun uitlezen liggen wachten. Ik heb net die uit te lezen boeken gekozen omdat ik dacht dat ze uitgelezen waren. Blijkbaar heb ik een te kort aan uitgelezen momenten om te gaan uitlezen. Meer uitgelezen tijd hebben, dat zou uitgelezen zijn. Komt er ooit een tijd dat we een uitgelezen boek als vanzelf uitgelezen hebben? Of zou dat niet uitgelezen zijn?

Ik heb het uitgelezen boek uitgelezen en vond het uitgelezen.

I have read the book being read and found it excellent.

J'ai lu le livre lu et trouvé excellent.

Ich habe das Buch gelesen gelesen und fand es sehr gut.

He leído el libro que se lee y lo encontró excelente.

Het uitgelezen boek dat ik uitgelezen had, was werkelijk uitgelezen.

The excellent book I read, was really excellent.

L'excellent livre que j'ai lu, c'était vraiment excellent.

Die ausgezeichnete Buch, das ich las, war wirklich hervorragend.

El excelente libro que leí, fue realmente excelente.

Op tal van websites vind je thans een verzoek of je hun “fan” wil worden. In goed Nederlands zou die vraag evengoed “Wil je mijn bewonderaar worden?” kunnen luiden. Fan en/of bewonderaar hebben gemeen dat beide woorden op een éénrichtingsverkeer slaan, namelijk de bewonderaar bewondert de bewonderde maar niet noodzakelijk omgekeerd. De vraag is waarom iemand een relatie zou aangaan waarbij de ene alles te winnen heeft en de andere niets?

Je komt de vraag om vriendje te worden vaak tegen bij peuters en kinderen tijdens de eerste schooljaren. Naarmate het inzicht in het relationele toeneemt, zal schroom dergelijke directe verzoeken gaan verhinderen. Waarom komt dergelijke kleuterigheid dan terug de kop op steken bij volwassen en organisaties (zelfs bij diegenen die zich au sérieux willen nemen) ?

Ik heb daar eerlijk gezegd nog geen sluitende verklaring voor weten te weten. Waarschijnlijk vult dat goedkoop vermaak één of andere leemte in het behoeftepatroon in. Wil men met dergelijk banaal vermaak zijn gebrek aan sociale verbondenheid gaan goedmaken? En waarom zou men dan zijn verbondenheid willen tonen met één of andere commerciële organisatie? Is een relatie waarbij de ene alles te winnen heeft en de andere niet, dan geen vorm van onderwerping? Het prijsgeven van zijn vrijheid? Is dat niet paradoxaal, dat in een samenleving die de individuele vrijheid op een pedestal geplaatst heeft, men juist vrijwillig van die vrijheid afstand gaat doen?

Meestal kan je ook lezen hoeveel bewonderaars zich al hebben laten strikken. Ik heb geen probleem met dergelijke argeloosheid. Dwaasheid is van alle tijden. Zorgelijk is het feit dat dergelijke mensen een sterke neiging hebben om met hun soortgenoten mee te gaan lopen en de macht van het getal, als drukkingsmiddel op de anderen gaan gebruiken. Zo krijgen we dat op de meeste web-pagina's de vrij irritante boodschap “Word fan van ons” verschijnt. (Merk de gebiedende wijs van de zinsnede. “Zou je fan van ons willen worden? klinkt al een stuk beter). Je hebt nu wel plug-ins voor je browser om reclame tegen te houden, wordt het dan niet tijd dat de gebruiker het banale “Word fan van ons” kan gaan wegfilteren? Irritatie is best vervelend.

Op bijgaande schermafdruk kan je al merken hoe ver men in deze business wil gaan. Diegenen die geen vriendjes willen worden of geen “faeces”-book willen hebben, worden uitgesloten. Waar je vroeger met een gewoon verzoek om een gratis kaart kon vragen, wordt nu gevraagd je zieltje te gaan verkopen. Ok, ik weet het, het digitale zieltje mag dan al niet te zwaar wegen en je kan een pseudo-identiteit aanwenden (waarom zou ik mijn gezicht bedekken?), maar de toon van vrijheidsinbeperking is gezet.

“Incendies” is een prachtige film die verschillende thema's belicht. De film speelt zich af in een decor waarin religieuze groeperingen (christenen en moslims) hun best doen om zoveel als mogelijk andersdenkenden te vermoorden. Een niet te stuiten religieus vuur dat een ganse streek in de fik steekt. In naam van God worden vrouwen en kinderen genadeloos afgeslacht. De andere verhaallijn gaat over de zoektocht van de tweeling Jeanne en Simong Marwan naar hun vader en hun oudere broer. De zoektocht is in wezen een ontdekkingsreis naar de ware aard van hun moeder Nawal Marwan. Het is de Belgische actrice Lubna Azabal die de rol van Nawal Marwan vertolkt.

 De film speelt zich af in fictief Arabisch-sprekend land. Het is echter zonneklaar dat naar de burgeroorlog in Libanon gerefereerd wordt. De regisseur Denis Villeneuve heeft de film gebaseerd op een gelijknamig theaterstuk van de Canadese (in Libanon geboren!) schrijver Wadji Mouawad. Het onbekende levensverhaal van de moeder, Nawal Marwan, speelt zich tussen deze branden af. De regisseur laat beide verhaallijnen ineenstrengelen door afwisselend met een flashback het verhaal van de moeder te laten zien, waarop dan een fragment in het heden volgt, waarin haar kinderen op dezelfde plaats geconfronteerd worden met een stuk levensverhaal van hun moeder. Een dorpeling laat hen weten dat het soms beter is de waarheid niet te kennen. Een stelling, die op het emotioneel geladen einde van de film, een tijd lang in je gedachten heen en weer zal blijven schuiven.

 Alhoewel de film gewelddadig is – oorlogsgeweld, verkrachting – brengt de regisseur doelbewust het geweld niet expliciet in beeld. De kijker heeft voldoende elementen om het geweld zelf te gaan verbeelden. Dergelijke pudeur maakt het mogelijk dat een ander element tot zijn recht kan komen, namelijk de wil om te overleven. De wil om leven die de gruwelijke (psychologische) littekens van het aangedane geweld kan overstijgen. Op het einde van film weet je geen blijf met het plaatsen van de moed die de moeder heeft opgebracht om haar levensverhaal door haar kinderen te laten ontdekken. Als kijker mag je op het einde – door de ogen van de aangeschreven - de brieven meelezen die de moeder aan haar “onbekende” zoon en de vader van de tweeling geschreven heeft. Zinderende emoties die lezer (ook wij dus) naar de keel vliegen.

De film is verweven met een eindeloze spiraal van zinloos religieus geweld. In een bepaald fragment zie je hoe op de schietende machinegeweren van de christelijke milities bidprentjes van Maria hangen: geweld en religie, het past nadeloos in elkaar. De enge grens tussen zingeving en zinloosheid.

De regisseur zet al bij het begin van de film de toon. Nawal Marwan is ongewenst zwanger van haar geheime vriend. Ook in de christelijke gemeenschap (zie Die Fremde) wordt de familie-eer beschermd. De vriend wordt door de familie koelbloedig doodgeschoten. De grootmoeder van Nawal kan nog juist op tijd verhinderen dat haar kleindochter hetzelfde lot ondergaat. Het kind krijgt bij de geboorte een tatoeëring op de hiel en wordt onmiddellijk weggebracht. Nawal verdwijnt in alle stilte uit het dorp. Kort daarop zien we – later in de tijd - Nawal tussen de verschillende vuurhaarden op zoek naar haar zoontje gaan. Tevergeefs ... naar het einde van de film komen we wel het ware verhaal te horen.

Ondertussen start de tweede verhaallijn. Nawal, die een voorbeeldige secretaresse van een notaris geworden is, komt te overleden. Haar kinderen, een tweeling, krijgen via haar testament de opdracht hun vader en hun broer te gaan zoeken. Simong Marwan is eerst voor de blijkbare zinloze gril van zijn afstandelijke moeder niet te vinden. Zijn zus Jeanne vangt de zoektocht aan. Jeanne valt van de ene verbazing in de andere naarmate ze meer over moeder komt te weten. Simong raakt door de feiten overtuigd en komt samen met de notaris zijn zus helpen. Wat zij vervolgens zullen ontdekken zal blijven in het geheugen gegrift staan. Anderzijds zal de dood van hun moeder nu met vrede bedekt worden. Een tragisch gebeurtenis. Schitterend filmwerk! Deze film is een aanrader.